annie ernaux ile “bir kadın” aracılığıyla tanışmak istedim ve bu kervana geç de olsa karıştım. ernaux bu otobiyografik romanda, yitirdiği annesinden kendisine kalanları resmetmeye, tanıdığı ve tanımadığı halleriyle bir portresini çizmeye çalışıyor. “o benim için gerçekten anlam ifade eden tek kadındı,” diyor annesi için ve bu, kız evlatlarla anneleri arasındaki o düğümlü, sarsılmaz bağın en gerçekçi ifadelerinden biri değil mi? siz istemeseniz de olabildiğine yakın, gizsiz ve başlangıcından bu yana birbirine dolanmış bu ilişki, insanoğlunun sahip olabileceği bütün duyguları içinde barındırdığı için mi bu kadar karmaşık? ne kadar engebeli olursa olsun tüm anne kız ilişkilerinin temelinde, birbirinin bir parçası olmanın, bir zamanlar birbirini beslemiş olmanın hayat boyu, dönem dönem çağırdığı bir ihtiyaç ve aidiyet var. bu saç örgüsü, yalnızca şefkatle, karşılıksız sevgiyle, fedakarlıkla örülmüyor; işin içinde bir de birbirinin devamı olan iki kadın olarak varolmaya çalışmak var. annie ernaux bunun farkında ve bir kadın’da anne ve evlat olmanın süslü püslü yönlerini, kutsal sayılan duygularını değil, her şeyini döküyor ortaya; sınırları ve öfkeyi yazıyor, yetersizlikleri ve kıskançlığı, haksızlıkları ve imtiyazları. hepsi de öyle kişisel ama öyle toplumsal ki bütün kadınların hafızasında.
·
84 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.