Hafıza Ormanı, polisiye ve gerilimin harmanlandığı ve ileriki sayfalarda da dramın eşlik ettiği bir roman.
Kaçırılan bir kızın peşine düşen dedektif ve onu kaçıran kişi veya kişilerin düşüncelerini anlatan bu kitap sadece psikolojik gerilim olarak düşünülse de, hikayeye eşlik eden bir dedektifin araştırmaları polisiye yönünü de ortaya koyuyor. Kitabın ilk sayfasında, "Yine mi aynı kurgu, yine mi kaçırılan kızlar" diyerek biraz hayıflansak da, son yüz sayfa bizi gizemli ve duygusal satırlara götürüyor. Takip, soruşturma derken kurgu farklı bir yöne sapıyor. İşte o an, baştan itibaren yazarın bizi yanlış bir yola götürdüğünü, ters yönde ilerlediğimizi anlıyoruz.
Kitabın ilk 150-200 sayfası biraz durağan ilerlese de, devamında yazar karanlık dehlize ışık tutarak bizi bir hayli şaşırtıyor. Kızgınlık öfkeye dönüşüyor, öfke endişeye, sonra da yerini drama vererek bizi duygusal bir sosa buluyor. Bu sos acı bir sos ama, içimizi yakıyor, bizi kavuruyor.
Ormanın içinde bulunan metruk bir ev. Mahzeninde tutulan on üç yaşındaki bir kız çocuğu.
Hayatı sadece ev ile Hafıza Ormanı dediği yerden ibaret olan on iki yaşındaki bir oğlan çocuğu.
Kaçırılma vakasını araştıran bir kadın dedektif. Kitap bu üçlünün etrafında şekilleniyor. Her biri kendi hikayesini anlatıyor, her biri kendi acısını taşıyor, hepsi üzüntü denizinde yüzüyor.
Yazarın anlatım dili dinamik ve gizemli. İlk sayfalarda çevre tasviri, ormandaki kuşlar ve bitkiler anlatılsa da okumayı kesintiye uğratan tümsekler yok bu kitapta. Sonunda ters köşeler o kadar çok ki, başımız dönüyor, daha ne olabilir derken başka bir gelişmeyle yön duygumuz tamamen kayboluyor.
İlk sayfalar uzun ve sıkıcı gelebilir, ama asla pes etmeyin. İkinci bölüme geçince kitabı elinizden bırakmak bir hayli zor oluyor. Tavsiyemdir.
·
335 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.