Bir İnsan romanı Yunanistan’daki direnişçilerin birinin, Alekos Panagulis’in siyasi olarak aktif olduğu yıllarla beraber ülkenin 1960’lar sonu ve 1970’ler siyasi tarihini anlatıyor. 1967 Albaylar Cuntası sonrası Yorgo Papadopulos önderliğinde sağcı komutanlar darbeyle iktidara el koyuyor ve İkinci Dünya Savaşı gibi bir karanlıktan yaklaşık yirmi sene sonra dünya hâlâ faşizm çukurunda debelenmeye devam ediyor; Salazar, Pinochet, Franco, Peron ve nicelerinin yanına Papadopulos da Yunanistan’ın diktatörü olarak bu halkaya ekleniyor.
Papadopulos’a düzenlenen bir suikast girişiminin anlatımıyla başlıyor roman. Sonrasında Panagulis’in işkence ve tutukluluk dönemi ve Cunta’nın devrilmesiyle siyasete atılmasını anlatıyor Oriana Fallaci. Önce pek çok siyasi romanda gördüğümüz gibi bütün diktatörlüklerin nasıl aynı olduğuna, medyadan yargıya, polisten aydın kesime, hepsinin totaliter sistemin nasıl bir maşasına dönüştüğüne tanıklık ediyoruz. İlerledikçe ne kadar kirli bir oyun olduğunu bildiğimiz siyasetin sandığımızdan da güçlü bir bataklık olduğunu gözler önüne seriyor Fallaci direnişçinin siyasete atılmasının hikâyesiyle beraber. İdeolojilerin manipülatif kullanımı, sağ ve solun danışıklı dövüşü ve tüm bunları bilip yine de mücadele etme zorunluluğunu fark etme ve kabullenmesiyle beraber siyasi kariyerini okuyoruz.
Oriana Fallaci, pek çok siyasi liderle röportajlar yapmış bir gazeteci ve yazar. Panagulis’le hapishaneden çıktıktan sonra tanışıyor ve Panagulis’in ölümüne kadar süren bir ilişki yaşıyorlar. Fallaci, Panagulis öldükten sonra, onun hep yapmak istediği ama yapamadığı fikrini hayata geçiriyor ve bu kitabı yazıyor. Kitabın en etkileyici kısmı da zaten yaşananlara bu kadar yakından tanıklık eden biri tarafından anlatılması.
Siyasi romanları seviyorum. Bir İnsan da bu türün güzel örneklerinden biriydi. Meraklılarına tavsiye ederim.
·
2.511 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.