Küçük bir kız çocuğu ailesinin rızasıyla daha önce hiç tanımadığı bir aileye bakılsın diye bırakılır belli bir süre. Artık o başkasına emanet olan bir çocuktur. Kişileri tanımamasının yanı sıra o ailenin yaşam standartları da çocuk için çok farklıdır. Konuşma tarzı, giyim-kuşam, eğitim gibi… Hatta insanların birbirlerine olan yaklaşımları bile. Başta yadırgasa da içinde bulunduğu şartlara ayak uydurur ve gün geçtikçe bundan da memnun olur. Ne acı değil mi? Kendi anne-babanın yanında olmaktan çok yeni tanıştığın kişileri tercih edecek duruma gelmek… Hatta yeni tanıştığı o insana baba demek…
Oooo efsaneeee diyemeyeceğim açıkçası. Çok fazla beklentiye sokmak istemem. Aşırı kısaydı. Kızın yaşadıklarını ve psikolojisini daha detaylı anlatsaydı o duygu bana daha çok geçerdi. Böyle her şey oldu bitti gibi geldi ve duyguya giremedim pek. Taşra insanın içinde bulunduğu yaşam şartlarının güzel betimlenmesiyle konu bütünlük kazanmış. Sizler okuyup öyle karar verin bence. Okuduğum için ben bir şey kaybetmedim
·
53 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.