İnsanın annesi olmayınca kolları kısalıyor. Neye uzatsa tam kavrayamıyor. Hayatı da kendini de tam anlamıyor. Göğsüyle sırtı arasında kocaman bir delik açılıyor. Soğukta, ağladığında bir de çok sevindiğinde duygularının birazı yere düşüyor. Kim ister ki bunu? Dünya annesiz çocuklar için çok daha büyük ve karanlık bir gezegen.
Yaşlıların gerçekle yüz yüze gelebilmek için zamanları çoktu. Allah’a olan inançlarını, yaklaşan ölüm korkusuna ve kısmetlerinin tamamlanma vaktinin yaklaştığına bağlamamak gerekir.