İnsanlık Adına Bir Utanç Anlatısı: En Mavi GözEdebiyat
Pulitzer ödüllü yazar Toni Morrison, bu ilk romanında ırkçılık, eşitsizlik ve kadının toplumdaki yeri gibi konuları Pecola adında siyahi küçük bir kız çocuğunun üzerinden anlatıyor.
‘’Aramızda kalsın ama, 1941 güzünde topraktan hiç kadife çiçeği çıkmadı.’’
Pecola Breedlove koyu teni, kıvır kıvır saçları ve kahverengi gözleri yüzünden hem ailesi tarafından hem de toplum tarafından dışlanan, ayrıştırılan ve çirkin hissettirilen bir kız çocuğu. Çok küçük yaşta böylesine acımasız ve amansız bir dünyayla tanışan Pecola, sevilme özlemi ve kabul edilme arzusuyla her gece Tanrı’dan gözlerinin mavi olmasını diler. Gözleri mavi olursa, çok güzel bir kız olacak, babası içmeyi bırakacak ve annesini dövmeyecek, kardeşi evden kaçmayacak, Pecola’nın yaşamındaki her şey değişecektir...
Morrison’ın medeniyetten nasibini almamış ve çürümüşten de beter bir hale gelmiş bir toplumda dışlanan bir birey olmanın, dahası siyahi bir kadın olmanın zorluklarını bu toplumda en söz hakkı olmayan kişi üzerinden ele alması oldukça etkileyiciydi. Morrison’ın anlatış biçimi, duyguları okuyucuya geçirmesi, yerinde yaptığı tespitler ve bence en önemlisi vahşet ve şefkati bir arada bu kadar ustaca işleyebilmesi romanın artı yönlerinden. Bazı sayfaları gözlerim nemli bir şekilde okuyup, bazı sayfalarda okumaya ara vermek zorunda kaldım. Cinsel istismar, akıl sağlığı, yoksulluk, içselleştirilmiş ırkçılık ve nesiller arası travma… Gerçekten insanın omzuna bir yük gibi binen konular bunlar. Bazen bir yumru oturur boğazınıza, bilirsiniz…
En Mavi Göz derdi olan bir kitap ve ben böyle kitapları çok severim, iyi anlaşırız. Aynı zamanda Afro-amerikan edebiyatının en güzel örneklerinden. İlk Toni Morrison kitabımdı fakat kesinlikle son olmayacak. Sitayişle tavsiye.
‘’Ama o, gözlerine yerleşebilecek bir yerinde taşıyordu ıstırabını...’’
·
1.073 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.