Şiirler; İsimli II
Ol/du Ol/an
Kanatlandı can kuşu, kafesi viran oldu,
Karardı birden ufuk, yaz günü boran oldu.
Döküldü üzerinden, yeryüzünün suları,
Gök delindi, yağmurlar yağmadan tufan oldu.
Son sahne sergilendi, nihayet buldu oyun,
Düştü siyah perdeler, gerçekler yalan oldu.
Yakalandı genç adam, çapulcu tuzağına,
Varlığından ziyade varlığı talan oldu.
Bozuldu ortaklıklar, hayat tüccarı ile,
Sonu olmayan ömür, dünyaya kurban oldu.
Temelinden çöktü ev, duman sardı her yanı,
Uzakta zannedilen öz yurdu zindan oldu.
Eş-dost geride kaldı, ahbaplar yılan oldu,
Göründü asıl vatan, sonunda olan oldu.
Ankara, 2009 (2017, Ağustos)
·
2 Gösterim
1 Yorum
Belki de en hayran kaldığım şiiriniz... Kaleminiz hiç kırılmasın inşallah.
Önceki 1 yanıtı göster
Oldu
Bu geceye ererken,
Akşam saçını yoldu.
Ufuk kabre girerken,
Şehrin güneşi soldu.
Kin yumağı; siyahın
Dostu kara kediler.
Seherinde sabahın,
Neler neler dediler...
Neyin nesi bu kadar,
Uzayıp giden gündüz?
Neden herkes bahtiyar,
Niçin geceler öksüz?...
Ve bir suâl içinde,
Mânâ, mânâyı buldu.
Garip bir hâl içinde,
Günün vâdesi doldu.
Kaynayan sokaklardan,
Sessiz sedasız haber:
Cinler, sizindir mekan,
Evsizlerle beraber.
Ne Ali’den bir cevap,
Ne de aç ve çıplaktan.
Ve yeryüzünde esvap,
Akşam akşam uzaktan.
Bu alemin çarkında,
Yelkovanlar hep yoldu.
Akrepler de farkında,
Bugün de olan oldu...
Ankara, 21 Haziran 2011 (2017, Ağustos...)
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.