Kitap bir solukta okutuyor kendini ...
Sayfalarda ilerledikçe önce Raif efendiye üzülürsün.... sonra Raif efendinin aşkını dile getirmesine , aşki karşısında pes etmemesine,sevgisine ... aşık olursun.
Sonra çözümsuz kalışına ,bırakıp gidişine kızarsın. Pes ettiğini düşünürsün yine kızarsın. Mutsuz bir evlilikle gorevmiscesine babalık eşlik rolünü oynamasına kızarsın. Evdeki muamelelere karşı susmasina kızarsın .Beklediği aşkının öldüğünu duyduğu ve ondan bir çocuğu olduğu öğrendiğinde ki tepkisizligine kızarsın . Sonra bir adamın nasıl varken yok olduğunu görürsün yine kızarsın. Marianin ölmesine bile üzülemedim bu adam yüzünden belkide bu günleri görmemesi daha iyi olmuştur. Keşke o tablodaki kadına bakarkenki aşık adam olarak kalsaydın aklımda Raif efendi .
Ama tabiki de iyi ki okumusum
Bu türden insanlar çok fazla ...