1079 yılında yaşanmış bir aşk hikayesi.
Abelard dönemin usta filozoflarından, Heloise ise onun öğrencisi…
Birbirlerine olan aşkları ve gizli evlilikleri Heloise’in dayısının Abelard’dan aldığı intikamla uzak düşmelerine sebep oluyor.
Ayrı ayrı manastırlarda kavuşamayacakları belli olduğundan kendilerini dine adayan iki karakter görüyoruz.
Kavuşamamak ve özlem onları mektuplaşmaya itiyor.
Bir tiyatro oyununu andıran mektuplaşmalar, hikayeleştirilerek bugünlere kadar geliyor;
Bknz;
Heloise
"...
çünkü aşkım ölümüm oldu benim. şairlik taslamıyorum. gerçek bu:
sen olmayan her şey için ölüyüm ben.
her gün seni unutacağım diye yeminler ediyorum,
sonra seni düşünürken kendime yakalanıyorum.
zaaflarıma kızıp köpürüyorum,
sonra iyi ki zayıfım diye şükürler ediyorum.
inkar etme beni, kendini, ya da bizi.
yaz bana, gizli düşüncelerini öğreneyim.
kıskanmaya gücün varsa,
tek rakibin, öptüğüm mektupları kıskan.
küçücük bir kuş gibiyim.
havam sensin es üstüme.
küçücük bir balık gibiyim.
suyum sensin ak üstüme.
suskunluğun çöl olur bana.
suskunluğunda boğulurum.
“
Abelard
“
…
keşke hiç yazmasaydın.
keşke ölüp gitseydi aşkın.
ölüp gitseydi de zaman alıp götürseydi benimkini de birlikte.
biricik umudumuz bu.
ne beyhude, ne nafile arar dururlar aşkı, erkeklerle kadınlar.
sanırlar ki, huzura kavuşacaklar,
mutlu olacaklar bulduklarında, ya da haz duyacaklar.
oysa biz bulmuştuk onu, yakaladık; ama nasıl da farklıyız
sen de biliyorsun, ben de: böyle bir aşk kaynağıdır acılarımızın.
böylesine yaşanmazsa aşk, aşk değildir.
öykünmedir, özentidir.
yapay bir güldür ancak.
öylece yaşayıp gider çoğu.
belki yaşayabilmelerinin tek yolu bu...
zira bizim aşk diye bildiğimiz aşk,çekilmesi çok zor bir acı.
peki, amacı ne?
bazen düşünüyorum da, aşk varlığımızın doğum sancısı
değil mi?
…
“
k:80339 
Ronald Duncan 
Merls
Ronald Duncan Merls
·
92 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.