YabanYakup Kadri Karaosmanoğlu
Kitabı elime ilk aldığım andan itibaren o da beni kendi içine aldı. Yakup Kadri'nin kitabın ikinci baskısına özel yazdığı önsöz, romanın derdini de özetler gibiydi.
"Türk aydını gene, sensin! Bu viran ülke ve bu yoksul insan kitlesi için ne yaptın? Yıllarca onun kanını emdikten ve onu bir posa halinde katı toprak üstüne attıktan sonra, şimdi de gelip ondan tiksinmek hakkını kendinde buluyorsun. Anadolu halkının bir ruhu vardı; nüfuz edemedin. Bir kafası vardı; aydınlatamadın. Bir vücudu vardı; besleyemedin. Üstünde yaşadığı bir toprak vardı; işletemedin. Onu, hayvani duyguların, cehaletin, yoksulluğun ve kıtlığın elinde bıraktın. O, katı toprakla kuru göğün arasında bir yabani ot gibi bitti. Şimdi elinde orak, buraya hasada gelmişsin! Ne ektin ki, ne biçeceksin?..
Eğer bilmiyorlarsa kabahat kimin? Kabahat benimdir. Kabahat, ey bu satırları heyecanla okuyacak arkadaş, senindir. Sen ve ben onları, yüzyıllardan beri bu yalçın tabiatın göbeğinde, herkesten, her şeyden ve her türlü yaşamak şevkinden yoksun bir avuç kazazede halinde bırakmışız. Açlık, hastalık ve kimsesizlik bunların etrafını çevirmiştir. Ve cehalet denilen zifiri karanlık içinde, ruhları her yanından örtülü bir zindanda gibi mahpus kalmıştır."
Aslında bu sözler sınıf ayrımları arasındaki nesnel gerçekliği anlatmanın yanı sıra salt bir öz eleştiri. Yalın bir yüzleşme biçimi. Karakterin yaşadığı köye yabancı olması, bölge halkı tarafından yaban olarak telafuz edilmesi de anlamlı bir ironi. Aydın kesim, sadece köye değil; köylü ve alt kesimi temsil eden insanlara da yabancılığını ifade ediyor.
Ek not: Yakup Kadri'nin bu sözlerini neden birebir olduğu gibi buraya kopyaladım? Tekrar tekrar okuyabilmek için...
Her okuyucuya da iyi okumalar dilerim.
·
14 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.