Gerçekliğin en sarsıcı biçimde insanın yüzüne tokat gibi çarpıtılışını hissettim. Çaresizliği hissettim, korkuyu iliklerime kadar hissettim. Yaşıyormuşum gibi gerçek hissettim. Kaybetme korkusunu, elindeki güzelliklerin değerini anlamayı, alışkanlığa dönüştüğü için farkedemediği sevgiyi suyun zamanla durulup berraklaşması gibi yavaş yavaş görebilmeyi hissettim. Onu heyecanlandırarak yaşadığını hissettiren korkunun zamanla nasıl da dayanılmaz bir kabusa dönüştüğünü dehşetle anladım. Affetmenin bağışlayıcı hafifliği ve pişmanlığın güçlü gerçekliği benim tüm tabularımı yerle bir etti diyebilirim. Aldatılsaydım ve biri böyle pişman olup utanç duysaydı affedebilir miydim? Bir kere daha düşünmeme sebep oldu.
·
20 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.