Kristóf’un “Yazar” öyküsünde dile getirdiği gibi: “Her şeyi yazacağım, yazılabilecek her şeyi.” dediği ve verdiği sözü tuttuğu bir eser. Hayata dair, belki de kimi zaman yeteri kadar lirik veya edebi bulunmayan, kimi zaman bayağı görülebilecek duyguların hap gibi verildiği çok keyifli ve olağanüstü insani bir kitap.
Birçok öyküde yaşadığınız herhangi bir duygu durumu üzerinden rahatlıkla empati kurabileceğiniz çok kısa öykülerden oluşuyor. “Evimde” öyküsünde kır-kent ilişkisi arasında sıkışıp “ev” kavramını ve aidiyet güdüsünü yitirmiş olan birinin duygu durumunu, “Ev” öyküsünde doğup büyüdüğü evi nereye giderse gitsin terk etmenin verdiği acıyı “Bir evi başka bir ev için terk etmek, biri öldürülmüş gibi üzücü.” diyerek tasvir etmesi, “Yanlış Numaralar” öyküsünde her vesileyle teşekkür etme refleksi olan anlatıcı karakter, “Kırsal” öyküsünde şehir ve kırsalın dinamik değişim ve dönüşümleri, “Davet” adlı öyküde, aslında yalnızca Doğu toplumunda olduğunu sandığımız lakin tüm toplumlarda virüs gibi varlığını sürdüren, kadına özel gününde bile kendisini düşünüyor gibi davranıp her işi yaptıran o erkek figürü… bu anlatıların hepsi ayakları yere basan ve kaynağını gerçek hayatın içinden alan anlatılardı. Belki de bu yüzden çok keyif aldım.
Meşhur üçlemesinin ilki olan “Büyük Defter”i okuyanlar bu formatı yabancılamayacaklardır, ancak yetişkin kalemiyle okumak bana ayrıca keyif verdi. Macar edebiyatı hak ettiği değeri yavaş yavaş görüyor, belki biraz da yayınevlerinin maddi bir potansiyel görmesiyle de ilişkili, ancak her ne olursa olsun bu itibarı hak ettiği kanısındayım.
·
33 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.