hayat bir sahneyseEdebiyat
Küçükken ve gençlik yıllarımda hiç sevmediğim bir televizyon dizisi vardı. O diziyi sevdiğim dizinin baş düşmanı sayar 'yine mi bu dizi ya' diyerek yakınırdım. Son günlerde düşman diziyi büyük bir zevkle izliyorum. İki sene önce bana çok anlamsız, anlaşılmaz gelen kitaplar bir anda favorilerim oluyor. Anlaşılan o ki her şey bizim için zamanını bekliyor. Birkaç sene önce Tutunamayanlar'ı zor bitirmiş birisi olarak söyleyebilirim ki ne o zaman Oğuz Atay insanıydım, ne de şimdi.
Hani yarım yamalak İngilizcenizle karşınızdaki konuşmayı dinlersiniz ana konuya hakimsinizdir ama arada olan olaylar kaçar, dilin kendine has sanatını anlayamazsınız; ha işte o his gibi benim için Oğuz Atay kitapları. Kendi içinde depresif ve çok düşünen bir insan olmama rağmen karakterleri bir türlü özümseyememe sorunu çekiyorum. Niye karakteri özümseyeceksin Elif? Bilmiyorum açıkçası ama biz severiz kendi hikayelerimizi okumayı, başkasının bizi uzun uzun anlatmasını. İlerde, Atay'ın vaktinin geldiğini hissettiğim bir günde, tekrar okumak nasip olur inşallah. İlk seferin benim üzerimde bıraktığı etkiyse şu şekilde;
Hepimiz bazı olayları yaşadıktan sonra ya da yaşamadan önce başka başka şekillerde hayal ederiz, kafamızda oyunlar kurarız. İşte ana karakterimiz Hikmet biraz ileriye gidip daha Tehlikeli Oyunlar kuruyor. Toplumun onu ittiği yerde, ona verilen rolleri oynayamayınca oyundan çekilmeyi seçiyor, kendi kafasında kuruyor ama hayat bir sahneyse son perde gelmeden oyundan çekilmeniz pek mümkün olmuyor maalesef.
Her an acemi bir şekilde oynadığımız bu hayat sahnesinde hepimize kolaylıklar diliyorum. Ayağımıza taş, gözümüze yaş değmesin.
·
377 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.