2014 #nobelödülü almış Fransız yazar #PatrickModiano ile tanışma kitabım olan #HüzünlüEv ; altmışlı yıllarda bir yaz mevsiminde, genç bir kont olan rus asıllı Victor Chmara, Cezayir savaşı sürerken Paris’ten kaçarak Fransa- İsviçre sınırındaki küçük bir tatil kasabasına gelir. Burası görkemli otelleri, seçkin müdavimleri ve varlıklı sakinleriyle onun için güvenli bir sığınak oluşturur, herhangi bir tehlike anında kaçmayı planladığı İsviçre’ye yakınlığıyla da korkularını yatıştırır. Etrafı keşfederken gizemli doktor Meinthe ve kariyerinin henüz başında güzel aktris Yvonne ile tanışır. İkili çok önceden tanışmakta ve bunaldıkları bu kasabadan göçüp gitmiş ancak uzun zaman üzerine ilk kez gelmişler ve Victor gibi kasabayı yabancılıyorlar. Yvonne ile Victor arasında bir gönül ilişkisi oluşuyor ve hatta amcası ile tanışıyor, onunla Amerika’ya gitme planı yapıyor, oyunculuğunu destekliyor ama gidecekleri gün Yvonne gara gelmiyor ve başka bir adamla görüştüğünü öğreniyor Victor. Bir sonraki trene biniyor. Bize anlattığı hikaye de hatırında kalan 12 yıl öncesine ait. Bir gazetede Meinthe’nin intihar ettiğini öğreniyor. Yvonne hakkında hiçbir fikri yok. Tamamen kopmuşlar. Aslında ikilinin çok sırlarla dolu olduğunu görüyoruz. Birbirlerini tam olarak tanıyamamışlar. İçine kapanık ve çekingen olan Victor çokta yormamış kendini. Hatırlamaya çalışırken aynı zamanda geçmişiyle yüzleşiyor da. Hüzünlü Ev olarak bahsi geçen de Meinthe’nin evi. Gaz zehirlenmesiyle intihar ettiği… Ama hüznünün nedeni tam olarak neydi anlayamadım. Ya da sürekli dalıp giden hiçbir yere tutunamayan Yvonne.. Aile kavramı yoktu. Mesela Yvonne’nşn amcası ile tanıştı ama babası ? Nerede, ne yapıyor, araları nasıl vs hiçbir şey yok. Victor’un da babası erken yaşta ölmüş ve büyükannesi ile büyümüş. Hep eksik bir baba figürü var sanki.
İkinci dünya savaşı sırasında yahudi olan babası, işgalcilerle işbirliği yapmakla suçlanmış ve sanırım bu onda bir travma yaratmış. Kendini yalnız hissetmesi, yersiz hissetmesi belki de yansımış kitaba. Öyle ki bazı mekanları öyle bir anlatıyor ki sanki bir insanı anlatır gibi. Bazen bazı detaylar çok boğuyor ( yan yana sıralı 3-4 kafenin Fransız olduklarını da dikkate alırsak isimleri ve adreslerini okumak ya da bir tiyatro salonundaki oyunların tek tek isimlerini sayması) ama neyseki sürekliliği yok.
Arka kapaktaki yorumun güzel bir özet olacağını düşünüyorum. Tavsiye ederim.
“Bu harika roman, kayıp bir zamana, mekana ve içtenlikle betimlenmiş insanlara duyulan büyük bir nostalji duygusuyla demlenmiş, öyle ki insanın Victor’un anılarını kendi anıları zannetmesi işten bile değil.”
·
139 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.