Kitapları genelde erteleme sebebimiz, doğru zamanda okuma kaygısı, ağır olduğunu düşünmemiz ve hazmedecek gücü kendimizde bulamamamız altında ezileceğimizi düşünmemiz falandır -okurlar için geçerli bu söylediğim-. Bu kitaptaki ön yargım bu düşüncelerin tam aksi yönündeydi hatta sanırım ilk defa bir kitap için böyle saçma bir şey düşündüm, sebebi seneleer önce duyduğum "çerezlikti, beni o kadar etkilemedi, abartıldığını düşünüyorum, basit bir aşk hikayesi blah blah..." benzeri yorumlardı ve ben isminden başka hiçbir şeyini bilmediğim bir kitap hakkında buna dayanan düşüncelere sahiptim -şimdi görüyorum ki ne yersiz ve yanlışmış- her neyse.
Birbirinden bağımsız gibi görünen ama dikkatli okunduğu takdirde ufak bağlantılar yakalanabilecek 5 öykü(?) içeriyor. Elinizden bırakamayacağınızı söyleyebilirim, içeriklerine değinmeyeceğim.
Karakterlerin duygu durumunu dibine kadar hissettiren, hatta çıldırdıkları anlarda tam manasıyla birlikte delirdiğiniz satırlar... Bir kalemin bu denli güçlü ve bağlatıcı olması...
Görmezden gelinemeyecek kadar uzun zamandır Dostoyevski okumuyorum ve çerezlik(!!!) gibi olduğu için seçtiğim bu kitabın bile beni bu denli sarsması Dostoyevskinin ne denli... anladınız işte. Sanırım bu sene onun senesi olacak.
·
135 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.