Hiç düşünmedim kendimi. Zaten düşünsek bu duygularda olmazdık. Hep tohum ektik ama hiç hasat zamanına denk gelemedik. Hani derler ya ne ekersen onu biçersin diye. Külliyen yalan. Kimseyi tüketmedik biz, hep tüketilen olduk. Kimseyi yarı yolda bırakmadık, yarı yolda bırakılmışlığımız çok olmuştur ama. Sevmediğimiz kimseye seviyorum demedik mesela. Yalan aşklara kurban gitmedik mi hepimiz? Kimsenin gecesine göz dikmedik, karnına çeke çeke ağlatanlardan olmadık, ama ağlayanlardan olduk da sustuk mesela. Değer verdiğimiz hiç kimseyi değersiz yapmadık, aksine tutulmuşluğumuzda çoktur hani. Eee bizim bunca çektiğimiz çilenin, döktüğümüz gözyaşının hesabı nerede kaldı? Hani ne ekerse onu biçerdi insan? O yüzden hiç düşünmedik işte..
Keyfi hayat yaşamak ile acil durum modu durumunda kişilerin davranışı değişir. Öncelik sağlıklı iyi bir yaşam. Sonra sevdiklerimizle çok daha iyi bir yaşam. Mantıklı bu. Ama mantığın dışına çıkan bilinçaltına giren sevdiklerimizin acil durum kodlaması halinde hersey rafa kalkar. Âşk bütün planları rafa kaldırır mesela. Yaşam tarzını değiştirir öncelikleri de. Bazen bilmediğiniz biri önceliğimiz olabiliyor.