Agota Kristof'un 1986 yılında yayımlanan üçlemenin ilk kitabı Büyük Defter ile büyük başarı kazandı. Daha sonra ikinci kitabı Kanıt 1988'de, son kitabı Üçüncü Yalan ise 1991 yılında yayımladı. Yapı Kredi Yayınları bu üçlemeyi tek kitap haline getirip 2010 biz okurlarına sundu.
Kitap; her ne kadar zamanın ve adın olmadığı bir dönemde başlayan bir savaştan bahsetse de yazarın hayatına baktığımızda dönemin 2. Dünya Savaşı olduğunu çıkarabiliriz.
Kitaba gelirsek; babalarının askere gittiği, annelerinin büyük şehirde geçimini zor sağladığı ve bu yüzden küçük bir şehirde oturan, çevredekiler tarafından "Cadı" denilen anneannelerin yanına bırakılan yaşları daha küçük olan ikiz kardeşlerin hayatlarını, yaşadıkları zorluklara, açlıklara rağmen pes etmeden verdikleri mücadeleleri anlatıyor.
İlk bölümde kardeşlerin biri sınırı geçip başka bir ülkeye gidiyor ve böylece ikinci bölüme geçiyoruz. İkinci bölümde ise geride kalan kardeş Lucas'ın küçük şehirde yaşam mücadelesi devam ediyor. Üçüncü bölümde ise bu kez karşımıza diğer kardeş Klaus çıkıyor ve bu kez de yaşadıklarını okuyoruz.
Kitabı genel olarak çok sevmemle birlikte çok eleştirdiğim, okurken rahatsız olduğum durumlarda oldu. +18 konularının bu kadar fazla değinilmesi, esnest ilişkilere ve eş cinselik olaylarına çok fazla girilmesi ve bazılarının da doğalmış gibi gösterilmesi açıkçası rahatsız etti beni. Yazarın bunları yazarken düşünceleri nelerdi merak ettim.
Kitap; üçüncü bölümde netliğe kavuşurken Lucas ile Klaus'un duygularına, hayatlarına, verdikleri mücadelerine şahit olmak hem çok güzeldi hem de çok üzücü. Sanırım en çok sevmenin ne kadar önemli olduğunu bu kitapta da görüyoruz.
Sözlerimi noktalarken size bir alıntı ile veda etmek istiyorum:
- Hep yalnız yaşadım.
- Neden?
- Bilmiyorum. Belki kimse bana sevmeyi öğretmedi.(sf.333)
Kitapla ve sevgiyle kalın...
·
10 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
