Arka kapakta "Peyami Safa'nın, kaleme aldığı romanları içinde en fazla beğendiğini ifade ettiği romanı" ve "Anlatım tekniği ve olay örgüsü bakımından bütün eleştirmenlerce Türk edebiyatının en ciddi psikolojik romanı olarak kabul edilmektedir." diyor. Peyami Safa okumayı zaten seven biri olarak arka kapağı okuduktan sonra bu kitabı okumama gibi bir seçeneğim yoktu.
Yine arka kapakta yazan olay örgüsü, kitabın yarıdan fazlasını kapsayan birinci bölümde olan olayları özetliyor. Bu ilk bölümde karakterimiz Ferit'in psikolojisine özellikle ağırlık veriliyor. Bunalımları, şüpheleri, tereddütleri...
Özellikle psikolojisi dedim çünkü Peyami Safa'nın okuduğum diğer kitaplarına ve kitabın ikinci bölümüne nazaran öne çıkan şeyin konuşmalar değil (konuşma derken genelde karakterlerin fikirlerinden ve düşüncelerinden bahsettikleri uzun diyalogları demek istiyorum) psikoloji kısmı olduğunu düşünüyorum. Lakin ikinci bölümde Ferit'in Aziz ile arkadaşlığı münasebetiyle bu konuşmaları görüyoruz. Ben şahsen bayılıyorum bunları okumaya.
Kitap gidişatını tahmin edemediğim bir şekilde ilerledi. Olay kısmından bahsetmiyorum, gerçekten nereye gideceğini göremedim. Hiç beklemediğim bir noktaya evrildi. Kitabın adındaki Matmazel Noraliya mesela. Tasavvur ettiğim ile karşılaştığım arasında çok fark vardı. Şaşırdım, evet, ama bu asla bir hayal kırıklığı olmadı. Beklemediğim için daha çok zevk aldım.
Kitabın başında Ferit'e karşı olumsuz bir tavır sergilemiş olsam da onu daha çok tanıdıkça, duygularına tanık oldukça bu tavır kayboldu. Ki Ferit de çok değişti kitap boyunca zaten. Bu da beni aslında hiçbir ortak yanımız olmasa bile aynı duyguları hissettiğimiz sürece herhangi biriyle yakınlık kurabileceğimiz yargısında bulunmaya itti. Düşüncelerimiz, yaşadıklarımız aynı olabilir ama hepimiz -her ne kadar farklı şeylere yönelmiş olsa bile- aynı şekilde öfkeleniyoruz, gülüyoruz, şaşırıyoruz... Duygular herkeste aynı. Yani hep ortak bir noktamız var. En anlaşılmaz bulduğumuz kişileri bile bu duygudaşlıkla biraz olsun anlayabiliriz sanırım. Neyse.
Ortaokulda Cingöz Recai ile başlayan Peyami Safa serüvenimde, yazarın beni hayal kırıklığına uğratan bir kitabı hiç olmadı şimdiye kadar. Matmazel Noraliya'nın Koltuğu da bir istisna değil. Çok zevk aldım okurken. İyi ki okudum
·
117 Gösterim
1 Yorum
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.