Türkiye'de siyasileri eleştirmenin vatan hainliği sayılmadığı zamanlar olması ne güzel.
Bu kitabı ilk yayınlandığı 91 senesinde okumak isterdim ama sanırım o zamanlar kitaplar benim için kemirilecek şeylerdi.
Gani Müjde eleştirinin dozu bazen öyle yükselmiş ki neredeyse acıma başlıyorsunuz. Bunu hissettiğimi fark edince aslında kara mizah ve yüksek perdeden eleştiri, eleştirilen kişiye sempati ve sevgi uyandırıyormuş. Hal böyle olunca eleştiri ve mizahı dozunda yapmak gerektiğini düşünmeye başladım. Yoksa okları tam tersine çevirip farkındalığı arttırmak yerine gereksiz vicdan azabı hissedip hedefteki kişiye karşı koruma içgüdüsü uyandırabiliyor. İlacın nasıl fazlası zehir ise, eleştirinin fazlası da aynı etkiyi yapıyor.
Siyasi mizah zaman ve yaşanan olaylar ile çok yakından ilişkili olduğu için üstünden 30 sene geçtikten sonra okununca ilk zamanlardaki etkiyi yaratmadığı kesin. Buna rağmen Türkiye'de bunların yapıldığını görmek şu anki durumumuzun farkına varmamızı sağlıyor.
Kesinlikle yatırım tavsiyesidir.