bebeklikten yetişkinliğe kadar boğazında bir sürü söylenmemiş söz, zihninde ise gerçekleştiremediği hayaller olan beyin felçli ve sadece sol ayağını kullanabilen chris'in kendi ağzından anlattığı bir yaşam öyküsü. çocukluğumdan bu yana otobiyografi okudum mu diye kendimi bir yokladım ama hatırlayamadım. normalde çok sıkıcı ve doğal itici gelen "otobiyografi" bugün bu özellikleri üzerinden atmayı bir miktar başardı diyebilirim.
chris ile ilk sayfalarda tanıştığımda umut etmenin ve bir mucizenin gerçekleşmesini bekleme hissiyatının beni ele geçirdiğini ve kitap boyunca devam edeceğini fark ettim. umut etmek ve mucize... size iyi geleceğini hissediyorsanız bir bakın derim.
okurken chris'in halini felaket olarak nitelendirip halime şükrederken buldum kendimi. kimileri için yaptığım bu davranış "ibret alma" çok iğrenç, utanılması gereken bir duygu. ama ben bunun insanın doğasından geldiğine inanıyorum. chris bile kendinden kötüleri görme fırsatını elde edince kendi halini unutuyor ya da unutması gerektiğini düşünüyor. bütün bunlar olurken siz de benim gibi insanlar içinde her zaman herhangi bir kategoride sıralamanın kaçınılmaz olduğunu fark edebilirsiniz.
kitabın dili oldukça sade ve edebi dilden uzaktı. yani cümlelerin anlam derinliği altında kaybolduğumu söyleyemem. yazarın kitabı böyle yazmasının nedenini ise bahsettiğinden yola çıkarak ilk otobiyografi denemelerinde çok fazla ağdalı kelimeler seçmesi ve eleştirilmesi olarak görüyorum. ama bütünde sıkıcı olmayan, akıcı ve yazarın gelişimini merak ettiğimden sürükleyici olarak nitelendirdiğim tatliş bir günde bitirilebilen bir kitap :))
·
50 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.