Seranad Serenad, çok güzel bir tarihsel çerçeve içine oturtulmuş, fikir harika. Gel gör ki karakterler çok yüzeysel tasarlanmış. Örneğin, Maya Duran, işten çıkarılır çıkarılmaz, nasıl olur da sorunlu oğlunu köpek yavrusu gibi babasına terk edip, Max’in anılarının peşine düşer. Ya da Max, eşinin ölüm yıldönümüne üniversitede konuşmayı nasıl ayarlar. Bu kadar güzel konuyu yakalamışken, kahramana duş aldırıp durmaktansa biraz daha derinlik verseydi keşke. Sayesinde bilmediğim bir konuyu öğrendiğim için notu bol tuttum. Zülfü Livaneli