Okuduğum en sarsıcı kitaptan söz etmek istiyorum. Edebi, gerilim, psikoloji, felsefe, polisiye türlerinin mükemmel şekilde ele alındığı bir kitaptan söz etmek istiyorum.
Raskolnikov iyilik yapmak için ya da bir ideal uğruna kötü biri(leri) öldürülür mü sorusunu getiriyor akla. Bir katil için ölüm alışkanlık haline gelecek olmasaydı bu soruya evet diyebilirdim. Ama kendisinin katil olmadığını savunan Raskolnikov bile, tefecinin kardeşini istemeden öldürüyor ve kapıcıyı öldürmeyi aklından geçiriyor. Dolayısıyla ben bu soruya birey olarak hayır demek istiyorum.
Bazen o kadar kötü insanlarla karşılaşırız ki bu insanla aynı dünyada nefes almamalıyım deriz. Masum bir çocuğu kaçıran bir insanla, cinsel sapkınlıkları olan bir insanla, hayvanları işkence ederek öldüren bir insanla.. Bu insanlara ne yapılması gerekir? Bence insan tek başına kahraman olmaya çalışmak yerine, bu onu katil de yapabilir, toplum olarak bir şeyler yapmalı. Bazı insanların cezasını toplum belirlemeli. Çünkü o toplumda o insanla yaşayacak olan onlar. Belki bu sayede ağır suçların cezasını daha adaletli verebilirdik ve bazı suçlar bile azalırdı. Belki tüm bunlar olurken bu kadar korkuyla yaşamazdık.
Meğer, neler yapabileceğini kendine kanıtlamak, bir şey olabilmek, düşüncesi ne kadar büyük bir duyguymuş. İnsana vicdanını yok etmek pahasına neler yaptırabilirmiş bu duygu. Meğer, Dostoyevski ve Nietzsche birbirine ne kadar benziyormuş. Güç istenci, merhametle ata sarılma sahneleri.. Meğer, suç işleme eğilimi herkeste varmış. Herkesin içinde az ya da çok merhamet olduğu gibi.
·
153 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Suça göre içinde ceza da olmak kaydıyla bir insan diğer bir insanı ancak ıslah etmeye çalışmalı. Amaç ıslah olmalı. Bu ıslahın içinde cezada olmalı ama bireyi tekrar topluma kazandırma mücadelesi de olmalı. Mesela insan ne kadar kötü olursa olsun, ne kadar inkar içinde olursa olsun Allah o insana yaşama imkanı veriyor, zaman veriyor, imkân veriyor, hemen vazgeçmiyor, tahmin edemeyeceğimiz kadar sabır gösteriyor. Fakat biz insanlar kendi yazdığımız yasalar ile tarih boyunca suçlular idam ettik. Halbuki o suçlunun da pişman olma ve kendini düzeltme zamanı istemeye hakkı var, tıpkı yasalara göre suç işlemeyen ama kusurları ve hataları çok olan diğer normal insanlar gibi. İşte biz bu imkanı o suçlu insanın elinden alamayız, buna hakkımız yok diye düşünüyorum. Ve ayrıca her suçlu da ama az ama çok toplum da biraz kusurlu değil midir? Bu konu ile ilgili olması nedeniyle Victor Hugo'nun Claude Gueux isimli kısa ama çok etkileyici eserini de mutlaka tavsiye ederim.