Badem kitabını beğendim. Dili çok kuvvetli olmasa da akıcı bir kitap. 
Won-pyung Sohn çok farklı bir konuyu güzel ve toplum eleştirisi içeren bir şekilde ele almış.
Bir televizyon programında kitabın içeriğini duyduğum ama adını bilmediğim için uzun süredir bulamadığım bir kitaptı. Fakat bir gün rastgele önüme düştü ve tabi ki hemen okudum.
Kitapta alektisimi yani duygusal sağırlık rahatsızlığı olan bir çocuğun çocukluktan erişkinliğine geçerken yaşadıkları anlatılıyor. Kendisinin farklı olduğunu bilmesine rağmen hiçbir şey hissedemediği için bu konuda da herhangi bir sorun görmüyor Yunjae. Olaylara mantıklı olduğunu düşündüğü şekilde tepkiler veriyor. Annesi ve ninesinin günlük hayatları ile birleştirdiği duygusal eğitim ile biraz da olsa -annesinin deyişiyle normal- tepkiler veriyor diğer insanlarla olan diyaloglarında. Yine de hemen hemen girdiği her ortamda bir farklılığa sahip olduğu belli oluyor ve Yunjae’de bu soru kendine sorulduğunda hiçbir zaman bu durumu reddetmiyor. Ayrıca hissediyormuş gibi yapmayı da reddiyor. Bir şekilde hayatların devam ederlerken bir gün annesinin ağır yaralandığı ninesinin ise öldürüldüğü trajik bir olay karakterimizin gözü önünde yaşanıyor. Ninesini kaybetmiş olması ve komada olan annesini de bir nevi kaybetmiş olması ile Yunjae’nın anormallik içerisinde ailesi tarafından normalleştirilmiş düzeni ve duygusal eğitimi kaybedilmiş oluyor. Bu olaydan kısa süre sonra liseye başlayan karakterimiz için ise insani ilişkiler açısından yeni bir sayfa açılıyor: bir yakın arkadaş, ve bir kız arkadaş.
·
515 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.