Evet, Suç ve Ceza beni Raskolnikov'un baltasıyla kafama vurulmuşçasına sarstı.
Kitap Raskolnikov'un ''topluma zarar veren bir 'bit'i öldürmek topluma iyilik midir, yoksa suç mudur?'' düşüncesiyle kendisinin bir nevi savaşını anlatıyor.
Raskolnikov'un içsel diyalogları ve içinde bulunduğu duygu değişimlerinin ne kadar iyi yansıtıldığını anlatmama gerek yoktur zaten, resmen okumadım, yaşadım.
Razumihin karakterine de illa değinmek istiyorum.
Razumihin, şimdiye kadar okuduğum kitaplardaki en sadık, en vefakar karakterlerden biriydi.
Okuyup da Razumihin'i sevmeyen çok az insan vardır herhalde.
Onun dışında kitabın başlarında diline alışmakta çok zorluk çektim, sanki bir bölümü atlamışım gibi sürekli bir önceki sayfaya dönüş yapmak zorunda kaldım ama ilk 150 sayfayı geçtikten sonra böyle bir şey kalmadı, 400. sayfadan sonra da 'tamamen' akıcı bir şekilde ilerledi.
Evet, ben hala kitabın etkisinden çıkamadım, ve büyük ihtimal ne yazdığımı, nelerden bahsettiğimi bile zar zor fark edebilecek bir haldeyim. Kesinlikle bir kez okuyup rafa kaldırılabilecek bir kitap değil, belli yaş gruplarında tekrar tekrar okunması gereken bir kitap.
16 gün okuduğuma değecek bir kitap.
Hele o son cümlede aldığım haz bile kitabı tekrar tekrar okumam için yeterli.
..
Hatta kitap bitince fark ediyorsunuz ki hepimiz birer Raskolnikov'uz aslında.
Bazılarımız az, bazılarımız çok.
Hepimizde öldürme potansiyeli var, hepimiz katil olabiliriz.
Ve kitap bitiyor, Raskolnikov hala aklınızdan çıkmıyor.
·
10 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
