Emrah hocamızın ikinci kitabı. İlk kitabı olan roman Nim’i ne kadar beğendiysem sekiz öyküden oluşan “Dünyanın sonu öykünün başı” kitabını da o kadar beğendim. Eserdeki son öykü olan ‘Dünyanın sonu öykünün başı’, kitaba ismini vermiş ve benim en sevdiğim öykü oldu kesinlikle. Ah dedim keşke kısacık bir öykü değil de upuzun bir roman olsaymış bu. Kıyamet kopacak olsa ben de öykünün kahramanı gibi okuyamaya devam ederdim sanırım, o yüzden bu öykü beni çok çekti.
Kitabın kapağında ve öykü aralarında bulunan çizimleri ise çok çok beğendim. Her öykünün başında göz gezdirdiğim çizimlere bitiminde tekrar incelemek için geri döndüm; çok uyumlu olmaları beni ayrıca gülümsetti :)
Çikolatalı gofret öyküsü bende farklı noktalara dokundu. Okuyan herkesi çocukluğuna götüreceğine zaten eminim de tam bayram arefesinde okuyunca etkisi daha büyük oldu. Hem çocukların gözündeki bayram sevinci hem hevesle çocukların kapılarını çalması için heyecanlanan yaşlılarımızın beklentisi öyküye çok güzel yansımış. Kim bilir belki öyle bir nene olurum ilerde :’)
‘Bir acayip karşılaşma’ öyküsü ise en çok güldüğüm adeta sonuna kahkaha attığım mükemmel bir enflasyona göz kırpış öyküsü olmuş :) şiirin tadını anlatan ‘Kasket’ öyküsü ayrı güzel, suyun önemini ve devlet meselelerini tokat gibi çarparak öyküleyen ‘Bir su meselesi’ ayrı güzel. ‘Gözlerin görmediği’nde içimiz bir cız ederken ‘Aşiyan’da affın önemini, kimlere yapılması gerektiğini ve anne babalarımıza dönüşmenin de bizde yara bıraktığını az çok görüyoruz. ‘Baş başa’ öyküsü bize kendimizle yalnız kalmayı vurguluyorken aynı zamanda delirmekle sinir krizlerine girmek arasındaki çizgilerde kendimizle muhabbet etmeyi öğütlüyor sanki.
Emrah hocanın kalemini daha ilk kitabında çok beğenmiştim, öykülerinin tadı kesinlikle bambaşka olmuş. Gözümüz yollarda üçüncüyü heyecanla bekleyebiliriz şimdi :)
·
54 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.