Kitabı ile okumaya başladığımda sonunu tahmin etmem hiç zor olmadı. Kitabın baş kahramanı Mücella... Küçük yaşta babasını kaybetmesi ve sonrasında gelen yokluk ve yoksulluk içinde annesi Neriye Hanım tarafından iffeti ve namusunu koruma cabaları.Kitabın adının hakkını verecek olan Mücellanın hayatı tabi ki kolay olmayacaktı.Küçük bir yaşam alanında önce herkesin Kızı , Sonra Ablası , daha ileride Teyzesi ve Annesi olmuştu. Hevesleri arzuları istekleri içinde kalarak hayatının sonuna denk hep birilerinin yaşam kaydesinin içinde bulmuştu kendinsini.
Kitap içerisinde geçen Yusuf Ziyanın aşık olduğu kadına yazdığı şiir 'i okumalısınız.
“Her aşk insanın kendini eşsiz hissetmesiyle başlarmış. Bense senin eşsiz olduğunu hissettim. O yüzden benim ruhuma düşen her şey senin de ruhuna düştü biz ikimiz bir ırmak köprüsünün korkuluklarına yaslanmış suya bakarken ve şairliğim tuttu.”
“Unutmak affetmektir. Aşkın olduğu yerde açılmaz affın kapıları. Oysa kalbim tanık, sen beni affettin. Ama sen yine de affetme beni ne olursun. Ne olur bana karşı da bir kırgınlığın olsun.”
·
3 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.