Peyami Safa'nın okuduğum ilk kitabı oldu.
Küçük bir oğlanın dizindeki hastalığını, hastanede geçirdiği kötü günlerini anlatıyor. Birlikte büyüdüğü Paşa'nın kızı Nüzhet'i sevdiğinin farkına varıyor. Nüzhet'le beraber büyüyüp, ondan yaşca büyük olduğu halde onun küçükken bebekle oynamasını, istihfafla seyrederdi.
Kendinde kaybettiği şeyleri Nüzhet'te buluyordu fakat bunları arkadaş hisleri sanıyordu. Kitaptan çıkardığım en iyi ders şu oldu; sağlığı yerinde olan biri hiçbir zaman hasta olan birini tam olarak anlayamayacağı, anlamayacağı oldu... Çocuğunda bununla ilgili yazdığı bir kaç sözü var; “Büyük bir hastalık geçirmeyenler, herşeyi anladıklarını iddia edemezler.
“İki hasta kadar birbirine yakın hiç kimse yoktur.
“Hasta olmayanlar bizi ne kadar az anlayacaklar!
Herkese tavsiye ederim.
·
40 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
