Bazıları kitapların gerçek dünyasıyla yedisinde tanışır bazıları ise yirmisinde yirmibesinde .Bu hayatta belki de pişmanlıklarımdan biri imkanimin oldugu zamanlarda yeterince klasik kitap okuyamamış olmam.Kitaplarin dünyasıyla geç mi tanıştım aslinda hayır ama o zamanlar Türk olsun yabancı olsun klasikler gözümde bu kadar kıymetli değildi sanırım.Çok şey değişti.İnsanoglu durmadan değişiyor ve farkındaligi artıyor olgunlaşiyor.Eskiden ilgimi çekmeyen klasikler artık benim kayda değer hale geldi.Bu konuda Rus edebiyatı ise bir adım önde .Bu kitapla bunu daha iyi anladım
Ben bir aforizma kitabı bekliyorken kitap bana dostoyevskinin iç dünyasını fısıldadı.Dostoyevski hakkında istemediğim kadar farklı fikir kafamda dolanıyor ama net olduğum birkaç husus doğanin muntazamliğini çözmüş sevginin uzlaşma dili olduğunu söylüyor oluşuydu.Ahlaki değerlerin önemini vurguluyordu.Bazı sözleri aynı bir terapiste gittiginizde terapistin size verdiği tavsiyeler gibiydi .
Bazi kesitleri okurken onu hayalimde gülümseyen poncik görünüşlü biri olarak hayal ettim .Çocuklar ruhun ilacıdır diyen bu insan çocukları ciddiye almamızı onlari sevmemizi ögütlüyordu bize.Ben de kendi dünyamda onu ponçik anasinifi öğretmeni ilan ettim!
Hayatın feleginden geçmiş biri olduğu ne kadar belli bu kitap aforizma olsa bile sonuç olarak dostoyevski'nin sesi ve her seslenisinde anlamlı bir konuya temas ediyor bizi insanoğlunu iyi analiz etmiş.
Bu kitabi okuduktan sonra çok derin yazar olduğunu anladım.
Yazarin en sık değindiği noktalardan biri özgürlük...Özgürlüğüne düşkünlüğünü sık sık dile getiriyor farklı şekillerde.
Kitabın başlığı ise en bir sevdiğim! Evet beyler bayanlar siz ne derseniz deyin,dünyayi güzellik kurtaracak ,dünyayi sevgi kurtaracak!
·
13 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.