Ah Pollyanna..
Yüreğin çok sıcak, çok masum ve çok güzel.
Zeki, pratik düşünebilen bir akla ve inanılmaz masumiyetle, iyilik kokan, çiçeklere bürünmüş, bir ruha sahipsin.
Fakat içinde bulunduğun dünya senin masumiyetini ve güzel ruhunu kaldırabilir mi bilmiyorum. Buraya fazlasın, hem de çok fazla.
Acı ve kederle bezenmiş dünyada, yaşamda kalma savaşı verirken bütün acıları ve kötülükleri bir oyunla bertaraf etmeye çalışıyorsun. Ve bunda da ziyadesiyle başarılı oluyorsun. Sana hayret etmemek ve hayran olmamak asla mümkün değil.
Bu hikayede, çarkı disiplin ve gerçekçilikle düşünmeye ayarlanmış bir aklın işleyişini değiştirmiş, duyguların ve hislerin patikasından ziyadesiyle uzak olan katılaşmış bir yüreği ise incelikle yumuşatmayı başarmış, adeta mutluluğun sembolü haline gelen Pollyanna'nın hikayesini okuyoruz.
Okurken içimin sıcacık olduğu ve bu denli kahkahalar eşliğinde okuduğum yegane kitap oldu Pollyanna benim için. Kitabı okurken hem küçük bir çocuğun bakış açısından dünyaya bakabiliyordum hem de kitaptaki yetişkinlerin bakış açısı ile olayları ve durumları değerlendirebiliyordum. Yazar burada her iki perspektifi de çok güzel yansıtmıştı.
Pollyanna'nın küçük gafları, kurduğu tatlı cümleleri beni bir yandan güldürürken bir yandan onun dünyaya ve çevresindekilere karşı olan bakış açısına hayran olmama sebep oluyordu.
Pollyanna yaratıcılığı, farkındalığı, ve sevgisi yüksek bir çocuk. Gittiği her yerde herkese neşe getirmekten geri durmayan bir çocuk. En çok da insanları ve insanların komplekslerini, olayları ve durumları değiştirmekten korkmayan bir çocuk. Bu yönden de cesur bir karaktere sahip. Tüm bunlar kendisine çok sayıda insanların sevgi beslemesine yol açmış bir çocuk. Kitabın son fasılına geldiğim vakit kendi çocukluğumu Pollyanna ile karşılaştırdım. Açık konuşmak gerekirse sevgiyi, şefkati ve fedakarlığı Pollyanna'nın hissettiği kadar hissetmiş bir çocuk değildim. O nedenle kıskandım, evet Pollyanna'yı kıskandım.
Bulunduğum çevrede Pollyanna'yı aratmayacak düzeyde kişilğe sahip sevgi ve nezaketle donatılmış ruhları pırıl pırıl kız çocukları var. Burdan onları da anmak ve onların sevgilerini en derinden hissetmiş olduğumu ve parlak güzel gözlerinin umutla gözlerime baktıklarını bilmenin huzurunu yaşadığımı da belirtmek istiyorum. Eskiden çocukları sevmezdim ta ki bu güzel çocuklar bana çocuk olmanın saflığının güzelliğini hissettirene ve kocaman yüreklerini benim için açtıklarını görene dek. Daha önce sevgiyi, nezaketi ve hoş görüyü bu denli derin ve bu denli gerçek hissettiğim olmamıştı, bana bu eşsiz duyguyu bu çocuklar hissettirdi. Ben onlara çok şey borçluyum, duyduğum minnet tarif edilemez bir vaziyette.
Ben belki çocukken bir Pollyanna değildim fakat kendi komplekslerimden bir nebze olsun arınmamı sağlamış, hayatıma ve yüreğime dokunmuş olan bu küçük Pollyanna'lara sahip olduğum için çok mesudum.
Kitabı okurken pek çok kez yüreği anne ve baba sevgisine aç olan acısını neşesi ile kamufle etmiş bu küçük kız çocuğunun -o hiç beğenmediği ama kendisine yakıştığından son derece emin olduğum- çilli küçük yanaklarından öpmek istedim, doyasıya öpmek ve sarılmak istedim.
Ve son olarak Pollyanna'nın gençliğini ve yetişkinliğini ele alan kitabın devamını okumak için sabırsızlandığımı ve aynı zamanda Pollyanna'nın çıkmış iki filmini de en kısa sürede izleyeceğimi de not düşmek istiyorum ki bilmeyen okurlar faydalanabilsin. Belki Film sonrasında düşündüklerimi de aktarırım buraya bir yere bilemiyorum. Küçük Polly için diyeceklerim bu kadar.
Eleanor H. Porter
Eleanor H. Porter
·
60 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.