Genel olarak beğendim.
Kitabın başından sonuna dek daima arkaplanda devam eden bir mide bulantısı hissi verilmiş. Eğer hassasiyetiniz varsa kesinlikle okumayın çünkü cidden çok gerçekçi biçimde kendini hissettiriyor.
Sezgin Kaymaz'dan ne bekleyeceğimi bilecek kadar okuduğumu düşünüyorum ve tarz olarak tam beklediğim biçimde bir kitaptı; kurgusu olsun, anlatımı olsun. Esprili bir dili var, aktıkça akıyor, işi gücü bırakıp sadece bunu okumamak için kendimle büyük mücadeleler verdim.
Bazı noktalar kitabın mükemmel olmasının önüne geçmişti bence. Mesela karakterler arasındaki romantik-cinsel çekimin çok çabuk ve tereddütsüz olması. Anlıyorum gerçeğin üstünde rüya gibi değişik bir akışla devam etmesi gerekiyor ve rüyalarda da bir şeylerin yanlış olduğunu hissetsek bile her şey normal gibi devam eder. Ama burada bir şeylerin normal gitmediğini olması gerekenden çok daha az hissettiriyor kitap. Bu bağlamda keşke arkaplanda daha şüphe ve korku ögeleri aktaran bir anlatım olması ama yine de yakınlaşmadan duramamaları olay örgüsü olsa bence daha iyi olurdu.
Ana karakter Musa biraz (bayağı) saftı bence. Bir şeyleri çakozlaması çok uzun sürüyor. Algısı çok yavaş ve ağzı da biraz fazla gevşek. Nabza göre şerbet vermek gibi becerileri bırak nabız yoklamayı bile yapamıyor. Bu kısım biraz güldürüyor ama biraz daha kurnaz olabilirdi.
Neler döndüğünü az çok kitabın ortalarına doğru halkın konuşmalarındaki benzerlikten anlamıştım. Belki de konu/akış bakımından 
İbrahim'in Kaybettiğini Bulmasıdır'a benzetmemden dolayı anladım emin değilim. Sonunda ne olacağını tahmin etmek kolay anlamında değil kesinlikle, sonu tahmin edemiyor bu yüzden elinizden düşürmüyorsunuz.
Zaten bunların hiçbiri bana göre kitabın verdiği keyfi azaltacak kadar fazla değildi. Genel olarak çok beğendim. Hatta ilk yazılmış kitaba göre çok çok etkileyici diyebilirim.
Kah duygulandım kah güldüm, daima düşündüm ama. Varoluşçu felsefeyi iliklerine kadar yaşatan bir kurguydu bana göre. Yaptığımız kadar varız, eylemimiz kadar gerçeğiz; yoksak eğer yaparak olabiliriz, oldurabiliriz ne olursa olsun...
Sezgin Kaymaz'dan ne bekleyeceğimi bilecek kadar okuduğumu düşünüyorum ve tarz olarak tam beklediğim biçimde bir kitaptı; kurgusu olsun, anlatımı olsun. Esprili bir dili var, aktıkça akıyor, işi gücü bırakıp sadece bunu okumamak için kendimle büyük mücadeleler verdim.
Bazı noktalar kitabın mükemmel olmasının önüne geçmişti bence. Mesela karakterler arasındaki romantik-cinsel çekimin çok çabuk ve tereddütsüz olması. Anlıyorum gerçeğin üstünde rüya gibi değişik bir akışla devam etmesi gerekiyor ve rüyalarda da bir şeylerin yanlış olduğunu hissetsek bile her şey normal gibi devam eder. Ama burada bir şeylerin normal gitmediğini olması gerekenden çok daha az hissettiriyor kitap. Bu bağlamda keşke arkaplanda daha şüphe ve korku ögeleri aktaran bir anlatım olması ama yine de yakınlaşmadan duramamaları olay örgüsü olsa bence daha iyi olurdu.
Ana karakter Musa biraz (bayağı) saftı bence. Bir şeyleri çakozlaması çok uzun sürüyor. Algısı çok yavaş ve ağzı da biraz fazla gevşek. Nabza göre şerbet vermek gibi becerileri bırak nabız yoklamayı bile yapamıyor. Bu kısım biraz güldürüyor ama biraz daha kurnaz olabilirdi.
Neler döndüğünü az çok kitabın ortalarına doğru halkın konuşmalarındaki benzerlikten anlamıştım. Belki de konu/akış bakımından İbrahim'in Kaybettiğini Bulmasıdır'a benzetmemden dolayı anladım emin değilim. Sonunda ne olacağını tahmin etmek kolay anlamında değil kesinlikle, sonu tahmin edemiyor bu yüzden elinizden düşürmüyorsunuz.
Zaten bunların hiçbiri bana göre kitabın verdiği keyfi azaltacak kadar fazla değildi. Genel olarak çok beğendim. Hatta ilk yazılmış kitaba göre çok çok etkileyici diyebilirim.
Kah duygulandım kah güldüm, daima düşündüm ama. Varoluşçu felsefeyi iliklerine kadar yaşatan bir kurguydu bana göre. Yaptığımız kadar varız, eylemimiz kadar gerçeğiz; yoksak eğer yaparak olabiliriz, oldurabiliriz ne olursa olsun...
·
215 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.