Her şeyim olan o adama hoşgeldiniz. Korel Erezli. Bağlandığım ilk andan beri asla vazgeçemeyeceğim o karakter oldu benim için. Ve bir karakterden çok her şeyim oldu. Sevgilim oldu. Aşık olduğum o adam oldu. Hiç bir zaman vazgeçemeyeceğim o adama dönüştü benim için. Oysa ki sarmaşığı okuduğum da ona bu kadar bağlanacağımı düşünmüyordum. Fakat pusula benim yolum maske ise kaderim oldu. Bu yolda her geçen sayfada Korel’e deli gibi bağlandığımı hissettim.
İlk kitabı okuduktan sonra final kitabıyla alakalı spoiler yediğim için neredeyse 5, 6 ay boyunca seriye asla devam edemedim. Hissettiklerim yüzünden sürekli kaçıyordum. Fakat eninde sonunda da bu kitaba geri döneceğimi biliyordum. Öyle de oldu. Beni okuduğum süreç boyunca fazlasıyla yıpratsa da asla okuduğum için pişman değilim. Ne olursa olsun, ne yaşarsam yaşayayım her zaman tek kaçış rotam oldu. Varlığı bile kendi acılarımı unutturup sadece ona odaklanmamı sağladı, onun acılarına.
Evet biraz garip gelebilir aslında neden kendi acılarını unutmak için kitaplardaki acılara sığınırdı ki bir insan? Doğrusu bunun sebebini ben bile bilmiyorum. Sadece onların acılarına odaklanmak bile kendi acılarımı hissetmekten daha iyi bir sebep gibi geliyor... Sadece yapıyorum ve bu bana iyi geliyor. Tek söyleyebileceğim şey bu sanırım.
Kitap hakkında konuşmam gerekirse başta fazla normal bir aşk hikayesi okuyacakmışız gibi gelebiliyor. Bu yüzden Emareye karşı ilk kitaptan sonra önyargısı oluşan tüm insanlara ikinci kitapta her şeyin çok fazla şekilde değişeceğini hatta sanki farklı bir kurgu okuyormuşsunuz gibi hissedeceklerini söyledim. Sanki her şey bazı gerçeklerin öğrenilmesiyle daha çok karanlıklaşıyor ve bu ani değişimle karakterlerde ani bir gelişim gösteriyor gibiydi. Bu yüzden her şey daha çok karanlıklaşıyor ve konu gittikçe ağırlaşıyordu. Kısacası Emareye psikolojik bir kitap denmesinin sebeplerini de daha çok ikinci kitapta görüyoruz.
Bu kitaba çoğu zaman gerçeklikten alınmış gibi derler. Sanki bu dünyaya ait gibi fakat bir insanın da kaldıramayacağı kadar gerçek dışı... Konun ağırlaşması karakterlerinde psikolojisine yansıdığı için ve bizde bunu her saniyesine kadar hissettiğimiz için hassas olan insanların okumasını asla tavsiye etmiyorum. Ben kendi hassasiyetimle gerçekten çok zor okudum. Okumamın üzerinden 6 ay geçmesine rağmen hala etkisinden çıkabilmiş değilim. Bunun ilk sebebi aslında Korel’e fazlasıyla bağlanmam. Onun yaşadıkları, hissettikleri... Kısacası onunla alakalı her şey benim için çok şey ifade ediyor bu yüzdende aylardır etkisindeyim ve sanırım hiç bir zaman da çıkamayacağım.
Aslında çıkmamda benim için önemli bir durum çünkü onu unutmak istemiyorum.. O yeterince unutuldu.
Her neyse.
Biraz duygusal biraz öneri şeklinde bir konuşma oldu ki bunları yazmak bile benim için çok zordu. Umarım yazdıklarım bir anlam ifade edebiliyordur.
Eğer psikolojiniz kaldırabilecekse lütfen sizde Emare’yi okuyunuz çünkü Korel’in daha fazla kişi tarafından unutulmamaya ihtiyacı var. En azından onun için bir şans vermenizi çok isterim.
·
1 +1'leme
·1.460 Gösterim
2 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Minele olan önyargımı nasıl kıracağım? Kitapla alakalı bir sürü spoi almış olmama rağmen okumak istiyorum ama minele çok büyük bi önyargım var o yüzden okuyamazmışım gibi geliyor
Ceylin
Gönderi Sahibi
Minel hakkında bence herkes aynı düşünüyor gibi gözüksede her insan farklı hissediyor. Bu yüzden ön yargısız bir şekilde okuyup ne hissedeceğini kendin seçmelisinn 🤍
o kadar içten yazmışsın ki insanlar sevgilisine böyle yazmıyordur... neden bilmiyorum bayağı samimi geldi yazdıkların, ona olan empatini ve sevgini hissettim resmen 😭
Ceylin
Gönderi Sahibi
çok teşekkür ederim. Düşüncelerin beni çok mutlu etti. Böyle hissettirebildiysem gerçekten çok mutlu oldummmm