Onca işin gücün arasında zar zor bitirdim kitabı. Anlaşılması zor, tuhaf ve sıradaşı bir kitap. Muhtemelen bu yüzden ilgi gördü ve popüler oldu.
Kitabı beğendim mi beğenmedim mi ben de bilmiyorum. Çok bir şey anlayamadım ama beni öyle büyülü bir evrene soktu ki afalladım. Ben afallamadım ben iyi bir okuyucuyum ve bu esrarı çözmeliyim dedikçe daha da çamura battım. Orhan pamuk öyle bir edebi bir düğüm atmış ki çözemiyorsunuz. Ama kitap ilerledikçe güzel olanın düğümü çözmek değil, düğümü çözmeye çalışmak olduğunu farkettim. Kitap asla akıcı ve sürükleyici değil fakat edebi haz veriyor. Galip aslında sen ben gibi sıradan bir hayat yaşıyor ama bir o kadar da sıradışı hikayelere şahit oluyoruz. Anlatılan bazı hikayeler gerçek mi değil mi bilmiyorsunuz; araştırmak istiyorsunuz.
Türkiye’nin tarihini, siyasetini, doğu kültürünü, batı kültürünü, henüz ayakları üzerinde duramamış cumhuriyeti, tasavvufu, İstanbul’u bulamaç edip önümüze koyuyor Orhan Pamuk. Yer yer gerçeklikten uzaklaşıyor. Tarihi gerçekliklerin hiç bilmediğimiz yönlerine değiniyor ve okuyucuya “acaba gerçek mi?” dedirtiyor. Postmodern edebiyat bu olsa gerek. Gerçekten de kitap kum gibi, elinizi atıyorsunuz ama akıp gidiyor parmaklarınızın arasından. Elimizde hiçbir şey kalmıyor. Ama kumun sıcaklığının verdiği o hissi de unutamıyorsunuz.
Ama şu ana kadar okuduğum en emek verilmiş Türk edebi eseri olabilir. Orhan Pamuk belli ki bu kadar detayı ustalıkla tane tane kitabına yerleştirirken çok okumuş, çok not almış olduğu şüphesiz. Bu entelektüel bilgi yoğunluğu içinde afallıyorsunuz okurken. Orhan Pamuk’un bu edebi, tarihi bilgi dağarcığına şapka çıkarmak gerekir.
·
61 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.