Marcus Tullius Cicero tezim için duygu tanımı yapmaya çalışırken karşıma çıktı. Erdemlilik ve dostluk kavramlarını ele alışını anlamak üzere bu kitabını okuyayım derken kendimi buldum içinde. Dostluk (amicitia) kelimesinin sevmek (amare) fiilinden gelişini, sevginin tanımını be kimlerin dost olduğunu kimlere ise bu tabirin kullanılamayacağını - anlatıcı olarak karakterize ettiği arkadaşı Laerius’u da onore ederek - kendi hayatından örneklerle anlatmış.
“Biri göğe çıkıp da şu âlemin düzenini, yıldızların güzelliğini seyre dalsa, o muhteşem manzara ona çok yavan gelirdi. Oysa tarif edebileceği birisi olmuş olsaydı yanında, o manzara hayatında gördüğü en güzel şey olurdu. Demek doğa yalnızlığı hiç sevmiyor, daima sırtını yaslayacağı bir dayanak arıyor. Hele canciğer bir dostsa bu dayanak, ne hoş olur!”
Alfa yayınlarından çıkan Çiğdem Dürüşken çevirisi de harika!