hyunam dong kitapevi kitap yorumu
Bu kitap sandığımdan çok daha fazlasıydı.
Mutsuz olduğunuzda, yetersiz hissettiğinizde, dinlenmek istediğinizde bu kitap sizi o muhteşem dünyasında sarıp sarmalıyor.
Kitap o kadar dingin, sakin ve güzel bir atmosfere sahip ki. İçinde bolca kahve, kitap, film ve hayata dair süreçler içeriyor.
İçeriğinin bu kadar dolu olmasını beklemiyordum. Mesela kitabevi açmaktan ve onu büyütmenin inceliklerinden bahsediyor, kim kitap okurken böyle bir konuyla karşılaşmayı öngörebilir ki :)
Karakterler çok çeşitli ve bu sayede yazar hayatta karşılaşma ihtimalimiz olan birçok sorunu, sorguyu ele almış. Derslerden kopuk ve hayata karşı ilgisiz bir lise öğrencisinin yolunu çizmesine tanık olurken annesinin çaresizliğini ve eğitim sistemini de gözlemliyoruz. 40'lı yaşlarında, çok başarılı bir kadın olan youngju'nun herşeyi bırakıp bir kitapevi açmasını, bu süreçte yaşadıklarını okuyoruz. Mesela youngju tamamen hayatını başka bir yöne çevirdi ama jungseo bu tükenmişliği yaşadığında bir yıl ara verdi, örgü ördü, sakinleşmeyi öğrendi ve işine döndü. Bu benzer süreç ikisi için çok farklı sonuçlandı. Minjun hedeflerine ulaşamamanın onu başarısız kılmasına izin vermedi. Kahve yaptı, kahve yapmayı önemsedi, ona odaklandı. Bu bilinmezliğin içinde ki net tavrı çok etkileyiciydi bence.
Bir sürü etkinlikler yaptılar, kitap klüpleri, film incelemeleri...
Kitap eğitim hayatından, iş hayatından, evlilik hayatından birçok şey barındırıyor. Yetersizlikle, başarısızlıkla, tükenmişlikle ve sorunlarla başa çıkma hakkında da birçok tüyo veriyor.
Birçok kitapseverin hayalidir bence birgün bir kitapevi açmak, ben de bu hayali kuruyorum. Bu kitap bana hayalimi sundu. Belki de bütün hayatımı bırakıp bir kitapevi açarsam günün birinde, neler olacağını az çok biliyorum artık.
Hwang Bo-reum'a minnettarım, bu kitabın yeri her zaman benim için çok ayrı olacak. Umarım daha birçok dünyayla buluşturur bizi. Ve içimi sıcacık eden kitabın son sözüyle bitiriyorum incelememi.
"Doğru düzgün nefes almaya vakit bulamadığımız günlük yaşamın koşuşturmasından uzak bir alan, daha becerik- li olmamızı, daha hızlı olmamızı söyleyerek yakamıza yapışan dünyanın seslerinden kopabildiğimiz bir alan yaratmak istiyor- dum. O alanda sakin, kısa anlarla dalgalanan bir günün resmini çizmek istiyordum. Enerjimizi söküp almayan, tam aksine içimizi dolduran; başlangıcında beklenti, sonundaysa memnuniyet olan bir gün. Bizi büyüten durumların olduğu, büyümekten doğan umudun yeşerdiği, güzel insanlarla yapılan anlamlı konuşmaların çiçek açtığı bir gün. Hepsinden önemlisi bedenin keyif sürebildiği, zihnin kabullendiği bir gün. Ben böyle bir gün ve böyle bir gün geçiren insanların resmini çizmek istemiştim.
Yani ben, okumak istediğim hikâyeleri yazmak istiyordum. Kendi hızını ve yönünü bulan, düşüncelerle boğuşan, sarsılan, umutsuzluğa düşse de kendine inanıp bekleyen insanların hikâyelerini; çabalayıp toparlanmadıkça kendi benliğimiz de dahil olmak üzere kendimizle ilgili birçok şeyi küçümser hale geldiğimiz bu dünyada, küçük çabalarımız, emeklerimiz ve istikrarımızı savunan bir hikâye. Daha iyisini yapmalısın diyerek kendimizi zorladığımız için günlük yaşamın neşesini yitiren bizleri sıcacık kucaklayan bir hikâye.
Dikkatle bakılmadığında fark edilmese de, Hyunam-Dong Kitabevi'ndeki karakterler devamlı bir şeyler yapıyorlar. Ufak detayları o ya da bu şekilde değiştirerek yeni şeyler öğrenip kendilerini geliştiriyorlar. Eylemleri dünya standartlarına göre büyük bir başarı olarak görülmese bile, sürekli bir şeylerle uğraşan bu karakterler değişip büyüyorlar ve bunun sonucunda, başladıkları yerden birkaç adım ilerledikleri bir noktaya varıyorlar. Onların vardığı noktanın başkaları için yüksek ya da alçak, güzel ya da yetersiz görünmesinin bir ehemmiyeti yok. Önemli olan, onların kendi başlarına hareket etmesi ve şu anda durdukları noktadan hoşnut olmaları. Onlar, kendi hayatlarını ölçtükleri standardın kendi yüreklerinden doğmasını yeterli buluyor.
Her gün olmasa da, sık sık olmasa da, bizler de bu kadarına sahip olmanın yeterli olduğunu fark ettiğimiz anlarla karşılaşıyoruz. Endişe ve sabırsızlığın kaybolduğu o anlarda, bunca zaman elimizden geleni yapıp bugünlere kadar gelen benliğimizle gurur duyuyoruz. Eğer bu değerli anların toplandığı mekân Hyunam-Dong Kitabevi ise, umarım daha fazla insan kendi Hyunam-Dong Kitabevi'ni çizebilir."
Hwang Bo-reum'a minnettarım, bu kitabın yeri her zaman benim için çok ayrı olacak. Umarım daha birçok dünyayla buluşturur bizi. Ve içimi sıcacık eden kitabın son sözüyle bitiriyorum incelememi.
"Doğru düzgün nefes almaya vakit bulamadığımız günlük yaşamın koşuşturmasından uzak bir alan, daha becerik- li olmamızı, daha hızlı olmamızı söyleyerek yakamıza yapışan dünyanın seslerinden kopabildiğimiz bir alan yaratmak istiyor- dum. O alanda sakin, kısa anlarla dalgalanan bir günün resmini çizmek istiyordum. Enerjimizi söküp almayan, tam aksine içimizi dolduran; başlangıcında beklenti, sonundaysa memnuniyet olan bir gün. Bizi büyüten durumların olduğu, büyümekten doğan umudun yeşerdiği, güzel insanlarla yapılan anlamlı konuşmaların çiçek açtığı bir gün. Hepsinden önemlisi bedenin keyif sürebildiği, zihnin kabullendiği bir gün. Ben böyle bir gün ve böyle bir gün geçiren insanların resmini çizmek istemiştim.
Yani ben, okumak istediğim hikâyeleri yazmak istiyordum. Kendi hızını ve yönünü bulan, düşüncelerle boğuşan, sarsılan, umutsuzluğa düşse de kendine inanıp bekleyen insanların hikâyelerini; çabalayıp toparlanmadıkça kendi benliğimiz de dahil olmak üzere kendimizle ilgili birçok şeyi küçümser hale geldiğimiz bu dünyada, küçük çabalarımız, emeklerimiz ve istikrarımızı savunan bir hikâye. Daha iyisini yapmalısın diyerek kendimizi zorladığımız için günlük yaşamın neşesini yitiren bizleri sıcacık kucaklayan bir hikâye.
Dikkatle bakılmadığında fark edilmese de, Hyunam-Dong Kitabevi'ndeki karakterler devamlı bir şeyler yapıyorlar. Ufak detayları o ya da bu şekilde değiştirerek yeni şeyler öğrenip kendilerini geliştiriyorlar. Eylemleri dünya standartlarına göre büyük bir başarı olarak görülmese bile, sürekli bir şeylerle uğraşan bu karakterler değişip büyüyorlar ve bunun sonucunda, başladıkları yerden birkaç adım ilerledikleri bir noktaya varıyorlar. Onların vardığı noktanın başkaları için yüksek ya da alçak, güzel ya da yetersiz görünmesinin bir ehemmiyeti yok. Önemli olan, onların kendi başlarına hareket etmesi ve şu anda durdukları noktadan hoşnut olmaları. Onlar, kendi hayatlarını ölçtükleri standardın kendi yüreklerinden doğmasını yeterli buluyor.
Her gün olmasa da, sık sık olmasa da, bizler de bu kadarına sahip olmanın yeterli olduğunu fark ettiğimiz anlarla karşılaşıyoruz. Endişe ve sabırsızlığın kaybolduğu o anlarda, bunca zaman elimizden geleni yapıp bugünlere kadar gelen benliğimizle gurur duyuyoruz. Eğer bu değerli anların toplandığı mekân Hyunam-Dong Kitabevi ise, umarım daha fazla insan kendi Hyunam-Dong Kitabevi'ni çizebilir."52 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.