Merhaba. Bu ayın bir diğer okuduğum kitabı Knut Hamsun'un Göçebe'si oldu.
Üç kitap, tek bir kitapta basılmıştır. Kitaplar bölümler halinde ayrılıyor.
Üç kitap fakat üçününde kahramanı Knud Pedersen'dir. Onun ağzından yaşadığı olaylar anlatılır.
Sonbahar Yıldızları Altında 1906'da, Hüzünlü Havalar 1909'da ve Son Mutluluk 1912'de yazılmıştır.
Şehir yaşamından bıkan orta yaşlı bir adam Knud Pedersen, tabiata düşkün ve göçebelik yaşamı seven biridir. Şehrin keşmekeşi ve insanlar yormuştur onu.
Huzurlu ve sükûnet dolu bir ortamın cazibesine kapılarak doğada yaşama arzusunu başka başka çiftliklerde çalışarak şehrin dışında göçebe bir hayata tutunmaya çalışan bir adamın hikâyesi bu.
Şehir yaşamından şikayetçi olsa da insanlarla bağ kurmadan da yapamayan yalnız duygusal biridir Pedersen.
Göçebelik, kök salamamışların tercih ettiği meşakkatli bir yaşam tarzıdır. Ne kadar da göçebe bir hayatı benimsemiş gibi görünse de kahramanımız, aslında içinde kopan fırtınalar ve aidiyet duygusu sonda baskın çıkacaktır. Heyhat ki gerçek anlamda varlığını benimseyen birilerini göremeyecek ve yoluna göçebeliği devam edecektir.
Doğa tasvirleri ve üslubunu beğendiğim fakat son bölümde biraz sıkıldığımı söylemeliyim. Son 40 sayfa yalnızlık duygusunun en etkin bir şekilde anlatılışı ile kekre bir tat bıraktı dimağımda.
#kitapalıntıları :
İnsanları anlamak; kim kaçık, kim akıllı, bunu bilmek kolay değil! Ne mal olduğumuzun anlaşılmasından Tanrı korusun bizleri!
Hayatından hep memnun olabilmesi; üstelik yeni yeni mutluluklar bekleyebilmesi için, insanın az çok basit olması gerekir.
Yaşamak bile başlı başına bir nimettir; hayatın ayrı ayrı bütün mahrumiyetlerini karşılayan, peşin ve bol bir ödemedir yaşamak nimeti.
Hayır, insan eline geçenden daha çok şekerlemeye hak iddia edebileceğini sanmamalıdır.
Yaşlanmak bir olgunluk vermez insana; yaşlanmak insanı sadece ihtiyarlatır, o kadar!
Her şeyi yap, her şeyi yap, yalnız şimdi elinde olan şeylerle ve eskiden kalmış kırıntılarla böbürlenme!
·
139 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.