Yine detay vermeden duramadım
1940'lı yılların hapishane hayatını anlatan 72. Koğuş hapishanenin en pis, en düşkün, en yoksul koğuşu. Tutuklular yataklarını satıp çimento torbalarının üstünde yatıyor, çöplerden artık yemekleri topluyor, para için koğuşu aydınlatan ampülü satıyor, kışları ise ölümle savaş başlıyor.
Roman, bir gün Ahmet kaptana annesinin yüz elli lira para göndermesi ile para kimdeyse onun yanında olan adem babaların vefasızlığını, riyakarlığını, kıskançlığını, haysiyetlerini nasıl ayaklar altına aldığına tanık oluyorsunuz. Ahmet kaptanın yüz elli lirası var haberi koğuşta bayram havası estirip akabinde dedikodular baş gösterir. Çünkü kaptan parasını bencilce değil koğuş arkadaşlarıyla harcamayı düşünür. O günden sonra yoksulluk, yokluk içinde onur ve gururları yitiren adem babalar için sıcak yemek yemenin, ampulün, camın, yumuşak bir yatağın ne anlama geldiğini üzülerek okuyup anlıyorsunuz.
Orhan Kemal okumadıysanız 72. Koğuş ile tanışıp müptelası olabilirsiniz.
Keyifli günler
16 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.