Kafamızın içinde ipleri hislerimizin elinde olan bazı kelimeler vardır cümle olmaya müsait. Düşünürüz ama gelmez dilimize, gözümüzün önüne. Buyüzden okurken çoğu zaman içimizde olan düşündüğümüz şeyleri o satırlarda görünce, kendimizi bulmuş gibi seviniriz, alıp sahipleniriz, bütünleşiriz diye düşünüyorum.
Zihnin, bilinçaltın nerelerine ilgi göstermen, nerelerine emek vermen gerektiğini fısıldıyor sana. Senin için bir şeyleri açığa çıkarıyor. Kendine kendini itiraf ediyorsun. Bu da bir nevi günlük tutmak gibi. Hangi kitabı hangi yaşında okuduğunu biliyorsan, dönüp o altını çizdiğin satırlara bakınca kendini nerelerden nerelere taşıdığını fark ediyorsun.