İstanbul İstanbul
Burhan Sönmez'in kalemine, üslubune alışkın olunca kitaplarının ne kadar güzel mesajlar vermeye çalışıyor olması ve Burhan Sönmez'in kendi hayatından izler barındırıyor olması şaşırtmıyor. Yazar her kitapta kendi ile alakalı izler barındırırken bu kitapta Öğrenci Demirtay karakteri ile kendi hayatına göndermeler yapmaktadır. Burhan Sönmez neredeyse hiç bilinmeyen hiç duyulmayan bir yazar öncelikle her okurun üstadın kalemi ile tanışması gerektiğini vurgulamak istiyorum. Önceden okuduğum Kuzey, Taş ve Gölge, Masumlar, Labirent hepsi ayrı ayrı muazzam kitaplar İstanbul İstanbul da aynı şekilde yazara karşı olan hayranlığımı arttırdı diyebilirim. Kitapta yerin altında bir hücrede bulunan Öğrenci Demirtay, Berber Kamo, Doktor ve Küheylan Dayı'nın işkenceye götürüldükleri anlara tanıklık ediyoruz. Demir kapının açılmasıyla birlikte birinin işkenceye, sorguya götürülüp getirilmesini okuyoruz. Kitapta on günlük bir zaman dilimi ile birçok hikayede farklı farklı zamanlarda İstanbul'u gezme fırsatı ediniyoruz. Karakterler hücre içindeyken onların içinde bulunduğu birinci ağızdan hikâyeler anlatıyor. Hikayeler, İstanbul'un aydınlık ve karanlık taraflarıyla karşılaştıryor, hayattaki birçok zıt şeyi birlikte değerlendirmeyi, bizlere düşündürtmeyi sağlıyor. Acı ve mutluluk, umut ve umutsuzluk gibi daha nice kavramla iç içe olan bir kitap. Kitap Hallac-ı Mansur'un bir dizesi ile son buluyor o da şu şekilde "Cehennem, acı çektiğimiz yer değil,
acı çektiğimiz kimsenin duymadığı yerdir."
Daha fazla detay vermeden kitaptan güzel alıntılarla bitirmek istiyorum.
•herkes kendi İstanbul'unda, kendisine benzeyenlerle bir aradaydı.
•Acının en iyi tanığı, acı verenlerdir.
•Acıda herkes yalnızdır. Sen de çözüleceksin.
•Her ev, her insan, karanlık birer mağaraydı.
Keyifli okumalar...
·
47 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.