“Ben her zaman acının miras alındığına inandım” diyor Şafak. “Bu belki bilimsel bir şey değil ama aile içinde kolayca konuşamadığımız kimi şeyler, bir nesilden diğerine konuşulmadan aktarılıyor. Göçmen ailelerde, yaşlı nesil genellikle gençleri geçmiş acılardan korumak ister, bu yüzden fazla bir şey söylememeyi tercih ederler; ikinci nesil ise uyum sağlamakla ve yeni ülkenin bir parçası olmakla fazlasıyla meşgul olduklarından onların da bir şey araştıracak halleri olmaz. Yani hafızanın derinlerine kazı yapmak üçüncü nesle kalır. Hafızaları ebeveynlerininkinden daha eskilere uzanan birçok üçüncü nesil göçmenle tanıştım. Anneleri ve babaları onlara ‘Sizin memleketiniz burası, unutun artık bütün onları’ diyor. Ama onlar için kimlik önemli.”
Kitap çıktığında Elif şafağın bu röportajındaki ilk cümle beni çok etkilemişti. Farklı zamanlarda benzer şeyler hep hissetmişimdir. Ben de köklerimiz izin verdiği kadar uzaklaşabilen ve aksi için savaşmış bir birey olarak hikaye beni o kadar etkilediki. Şafağın her zamanki yalın ama bi o kadar da şiirsel anlatımında dokunaklı bir hikaye. İnsanlık tarihine baktığımızda yüzümüzü kızartan ve içimizi sızlatan ne kadar çok olay var aslında. Bir tanesi de yanı başımızdaki Kıbrıs da. Adanın ikiye bölünmeden önceki dönemde başlayan aşk hikayesi adanın ikiye bölünmesiyle ordan oraya savrulan Defne ve Kostas ın yine birbirlerini bulmasını ve tüm olan bitene şahitlik eden bir incir ağacının anılarının anlatıldığı kitap elimden düşmedi. Milliyet, aidiyet, insanlık, sevgi gibi kavramların içimizdeki savaşı hiç bitmez sanırım. Tavsiyemdir…
·
36 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.