Zweig'ın bir kez daha insanın iç karmaşasını yansıtma konusunda ne kadar iyi olduğunu fark ettim. Karakteri yalnızca 5 sayfa tanısam bile iç bunalımı ile çoktan yakınlık kurmuş oluyorum farkına varmadan.
Kitaba gelirsem, yazarın diğer kitaplarına kıyasla neden sönük kaldığını anlamış değilim. Oysaki insanın hayattaki konumunu belirleme arayışında yaşadığı karmaşadan tutun toplulukların kendinden 'farklı' olarak gördüğü insanlara hissettirdiği birçok duyguyu gözler önüne sermiş.
Kırmızı mürekkep ile ilgili sahne ve sonrasında olanlar kitabı bitirene kadar düşünmeme neden oldu. Öyle ki kitabı bıraktıktan sonra da...
Bence yazarın el üstünde tutulan kitaplarının yanına konulması gerekiyor. Şahsen kendimden birçok parça bulduğum bir kitaptı. Farkındayım anlatılanlar 68 sayfadan ibaret fakat anlattıkları dolu dolu geliyor insana.
"Hayattaki rolüm, amacım ne?" diye sorgulamaya çoktan başlamış herkese öneririm, başlamayanların ise bir an önce başlamasını. Çünkü hayat inanın zannettigimizden daha acımasız, size fırsat vermeden elinizden kayıp gidebiliyor.
Kitap hakkındaki tek olumsuz eleştirim karakterler arasındaki yaş farkı oldu. Şahsen rahatsız oldum.
·
110 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.