"Kitabını yazmak" deyimini mecazdan sıyırarak ölüme ve melankoliye somut bir nitelik kazandıran yazar Sadık Hidayet, bu sefer de; yalnızlığın, görülmemenin ve kendini gerçekleştirememiş tutkuların ne derece tehlikeli olabileceğini gözler önüne seriyor. Bu eserde, yer yer rahatsız edici tasvirler içerse de, kendisinin acıyı betimlemede ne derece usta olduğunu bir kez daha görüyoruz. Hikaye oldukça ciddi bir buhranın pençesindeki ana karakterin paylaşma ihtiyacıyla başlıyor. Kitabın özellikle bu kısımlarında oldukça lezzetli cümlelerle karşılaşacaksınız. Fakat sizi peşinden sürükleyen bu tat, ilerleyen bölümlerde biraz geniz yanmasıyla sonuçlanabilir. Kendisini hastalıklı bir hâle sürükleyen mevzubahis duyguların, belki biraz acımasız bir şekilde, yaşamın anlamını ve gerçeklik algısını elinden nasıl aldığına bizi şahit tutuyor yazar. Daha önce O'nun herhangi bir eserini okumuş biri bunu çok iyi bilir ki, kaleme aldığı bu birikmişlik, yalnızca onları gerçekten deneyimlemiş biri tarafından bu şekilde anlatılabilir. Yukarıda değindiğim bazı tasvirlerin 'rahatsiz edici’liğinin bütün gücünü, karakterin nevrozundan aldığı ve içinde bulunduğu toplumun kültürü göz önünde bulundurarak ele alınırsa, her ne kadar vurucu bulacağınızı tahmin edemeyeceğinizi ve etkileyiciliğinin idrakıyla aydınlanacağız bir kitap olduğunu söyleyebilirim.
İyi okumalar.
·
49 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.