Acı Erdem Değildir!Edebiyat
Ne zaman vaktiyle değer verdiğim, sevdiğim bir insanı hayatımdan çıkarmaya karar versem, hemen öncesinde bir kişisel gelişim kitabı okurum. Nedeninden tam emin değilim fakat seçimlerim hep böyle oldu. Bu iki kitap da (Vazgeçebilmek, Ferrarisini Satan Bilge) bu sebeple okuduğum kitaplardan oldu.
Duygularını üçüncü kişilerle paylaşan insanlardan hiçbir zaman olamadım, hissettiğim her neyse muhatabı ile paylaştım, kalan herkese karşı sustum. Bu sebeple tüm vedalarımı sadece kendi içimde yaşadım.
Sanırım kişisel gelişim kitabını tercih sebebim, psikolojik olarak bana destek olmasını istemem.
Çünkü ne kadar seversem seveyim, beni kıran, üzen insanlara veda edebilmeyi, vazgeçebilmeyi beceremiyorum, öğrenmem lazım. Varlığı beni üzse de vazgeçersem sanki ona yanlış yapıyormuşum gibi hissediyorum, çok zor vazgeçiyorum.
Kitap işte tam olarak bunu anlatıyor; herkesten ve her şeyden önemli olan bir şey varsa o da kendi hayatın. Önceliğin hep kendin olmalı, kimsenin onayına da ihtiyacın yok. Hepimizin zor da olsa yaralarından, travmalarından, öfkelerinden, acı verenlerinden vazgeçecek cesareti olmalı. Bıktırıcı duygularımıza veda edebilmeliyiz, özgürleşebilmeliyiz.
En zor kısmı da bu; emek verdiğinden, vazgeçmek zorunda kalmak…
Gözümüzde büyüttüğümüz, değer atfettiğimiz her şey aslında bize ait değil. Bu kadar bağlanmak, sahiplenmek hatta bağımlı hale gelmek doğru değil, doğru olan zamanı geldiğinde vazgeçebilmeyi bilmek. Aksi halde vazgeçemediğin her an senden bir şeyler götürüyor, geriye acısı kalıyor. Doğru zamanda vazgeçmek, başka seçimlere yönelmek bizi özgürleştirir. Mutsuzluktan korkarak kaçırdığımız yaşam orada dururken, kendi hapishanemizi inşa ettiğimiz hayatlara, kendimizi mahkum ediyoruz.
Evet işin önemli, arkadaşın, ailen önemli ama sana zarar veren her şeyden uzaklaşmadığın sürece hiçbirine faydan olmuyor. Onlar için ayırdığın zamanın kalitesi düşüyor, bu durumda anlamı da kalmıyor.
Eğer sizde vazgeçmekte, geride bırakmakta zorlanıyorsanız, kendi hayatınızın değerini kavramak için mutlaka okuyun. Bana çok iyi geldi okuduklarım, gerçek ve samimi bir arkadaş gibi… Ki kitaplarım en yakın arkadaşlarımdandır her zaman.
··
1 +1'leme
·2.716 Gösterim
5 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Güzel bir inceleme olmuş, beğeni ile okudum, kimi zaman insanlar aynı duygu durumunu yaşayabiliyor.
İncelemede ki, değer verdiğiniz insanları gönül defterinden silememe ya da hayatımızın bir evresin de zamanımızı ayırıp sonrasında uzaklaşanlar, yüreğimizde derin izler bırakarak gidiyor.
Kimi an bunu Ümit Yaşar Oğuzcan üstadın cümleleri ile,
Beni kör kuyularda merdivensiz bıraktın
Denizler ortasında bak yelkensiz bıraktın
Öylesine aldın ki, bütün umutlarımı
Beni sensiz bıraktın seni bensiz bıraktın
şiirinde bulabiliyor insan kendini,
Bazen de Aşık Hüdai'nin
Hüdaiyim mangalda ki bir közüm
Daha beni üflemeye ne lüzum
Güvendiğim yere geçmezse sözüm
Yaralar yaralar yaralar beni
Ve son olarak toprağım Mevlananın çok sevdiğim sıkça da söylediğim şu sözü ile noktalayalım yorumu
"Ben dostlarımı, ne aklımla, ne kalbimle severim.
Kalp durur, akıl unutur.
Ben dostlarımı ruhumla severim.
O ne durur, ne de, unutur."
Kitabı okuma listeme aldım, referans olmanız nedeniyle
Teşekkür ediyorum.
Zihin açıklığı, ruh dinliği diliyorum. Her sey gönlünüzce olsun, saygılar🙏
Çok teşekkür ederim,
duyguma eşlik ettiğiniz için 🙏
Yorumunuz da çok yerinde 👏
Benim de çok severek okuduğum bir kitaptı, Özgürleşebilmek kitabını da okumak istiyorum ama bir türlü sıra gelmedi :(