İntiharı hiç düşündünüz mü?
- 40 yaşıma kadar hep intiharı düşündüm, ama 40 yaşımdan itibaren insanların intihar etmeye değmeyeceklerini düşünmeye başladım. Bana göre intihar, geride kalanlara yönelik ağır bir suçlamadır. Bu mesajı verebileceğin kıymette insan olmadığını düşününce de intihar etmiyorsun.
Bir tür nihilizm değil mi bu?
- Tam tersine, değer yüklediğin şey bunlar değil. Allah’tan başka hiçbir şeye değer vermemek var bunun arkasında.
40 yaşına kadar ne vardı peki?
- Aynı şey. Bir çıkış sağlayacağını umduğun bir insanla, bir imkanla karşılaşacağını düşündüğün için her gün erteliyorsun intiharını. Daha sonra da, bu çıkışı insanlardan beklemenin saçmalığını kavrayıp yine intihar etmiyorsun.
İsmet Özel
İsmet Özel··
1 +1'leme
·17,9bin Gösterim
10 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Cioran'a katılıyorum.
"Beni kurtaran şey intihar fikriydi. İntihar fikri olmasaydı kendimi çoktan öldürmüş olurdum. Yaşamaya devam etmemi sağlayan şey her zaman önümde böyle bir seçeneğin olduğunu bilmekti. Benim için intihar fikri her zaman özgürlük fikrine dayalıydı."
İntihar bu kadar karmaşık ve bu denli edebi bi şey değildir bence. Eğer içindeki 'yaşama isteği'ni baskılayan bir ölme isteği varsa sona varırsın. Eğer yaşama isteğin her seye(kötülükler, insanlar...hayatını yaşanmaz kılan her türlü şey) rağmen azalmak yerine artıyorsa işte İsmet Özel'in sözleri gibi diğer tüm sözler bahane oluyor. Zihnimizin 'hayatta kalma isteği'nin ürettiği bahaneler...
Cevabiniz icin tesekkur ederim. Burada bahsettiğim yaşama isteği "aaa ben yaşamak istiyorum" demek veya bunu düşünmek degil. Bu isteğe biraz daha bilinçdışı bi şey desem yanlis olmaz sanırım. İçten içe aslında bu insanlar hayatlarında yaşam isteği taşıyorlar her ne kadar istemediklerini düşünseler de doğası gereği beden hayatta kalmak için bahaneler üretir.
Ve neticede ölmek istediğini kabul eden ama bunu gerçeklestirmeyen insanları da -bu kadar bitmişliğe rağmen- hayatta tutan 'bilinmeyen, dogal bir yaşama tutunma istegidir.'
Bu bahsettiğim fikri desteklemek amacıyla psikolojik açıdan zihnimizi incelersek bircok şeyin beynimizin bizi korumak ve hayatta tutmak için yaptığını görürüz. Misal karısını kaybeden bi adam düşünelim bu adam fazlasıyla üzülüyor, neredeyse hayatı mahfoluyor bu olay üzerine ve artık yaşamak bile istemiyor. İşte o anda o adamın karisiyla ilgili halüsinasyonlar görmesi, işitmesi de beynin adam hayatta kalsın diye uydurduğu görüntü ve seslerdir.
Çok güzel açıklamış, kendimi buldum resmen. Kesinlikle intihar geride kalanlara yönelik ağır bir suçlama. Eğer suçlamaya değer insan kalmazsa intiharın da bi anlamı kalmaz.
Yaşamla ölüm birlikte ilerler. Yaşam.oldugu sürece ölüm fikri de olur. Çünkü yaşam olume karşı gelişen büyüyen var olan bir olgu.