Belki sadece sevgi adına çizilmiştir haritalarEdebiyat
“Belki de ulus ya da vatandaşlık diye bir şey yoktur; belki sadece aile ve sevgi adına haritalara çizilmiş bölgeler, yani sınırsız bir ülke vardır.”
Belki sahiden de böyledir, ne dersiniz? Belki tüm o sınırlar, bayraklar, vatandaşlıklar, ülke isimleri bir arada yaşamamızı kolaylaştırmak için vardır. Belki de bunlar bizimle aynı renkten, aynı inançtan, aynı ulusal kimlikten olmayan insanlara üstünlük kuralım diye falan değildir. Bugünlerde üstüne en çok düşünülesi alıntı..
Bu kadar soğuk bir dille yazıldığı için mi bilmem, sonunda zırıl zırıl ağlayacağımı hiç düşünmemiştim. Kitabı kapattım, evde kimsenin olmamasını da fırsat bilerek bir temiz ağladım. Ah nasıl da hak edilmiş bir kucaklaşmaydı çünkü o, akmayı nasıl uzun beklemişti o gözyaşları..
‘Uyuşturucu kaçakçılarının senatör ve senatörlerin uyuşturucu kaçakçısı, katillerin başkan ve başkanların katil olduğu unutkanlar’ ülkesi Kolombiya’dan (bazı ülkeler nasıl da birbirine benziyor) kaçıp Kuzey Amerika’ya sığınan bir çiftin parçalanan yaşamını konu alıyor bu kitap. O bir türlü empati yapamadığımız konuyla ilgili evet; göç.
Başta da dediğim gibi, yazarın dili epey mesafeli. Ya da kendisi de bir göçmen olduğu, tüm bunların sıcağını geride bıraktığı için soğukkanlı. Ama yine de göçün ve bir umut-bir hayalle sığınılan ülkelerdeki insanların göçmenlere ne hissettirdiğini anlatmayı başarıyor.
Zaten parçalanmış, ait olduğu yerden kaçmak zorunda kaldığı için kendini eksik, suçlu, yeni bir ülkede ıskartaya çıkarılmış gibi hisseden insanlara karşı “istemiyoruz” diye haykırmadan, değersiz, ikinci sınıf gibi hissettirmeden önce bunun gibi birkaç anlatı okumayı denemeli.
Ve şu alıntıyı da belki, birkaç defa okumalı:
“Göç, derinin soyulması gibidir. Bir yıkım. Her sabah uyandığınızda nerede olduğunuzu, kim olduğunuzu unutursunuz ve dış dünyada kendi yansımanızı çirkin ve biçimsiz bir şey olarak görürsünüz; küçümsenen, istenmeyen bir yaratığa dönüşürsünüz.”
Sevgiler.
·
591 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.