Her okuduğum kitabında biraz daha ısınıyorum Şermin Yaşar’ın yazım tarzına. Yaptığı insan analizlerinin yerindeliği, kurgusal da olsa kişilerin hissettiklerini içtenlikle yansıtması… Ne bileyim, hiç Şermin Yaşar’ınki kadar samimi kitaplar, karakterler okumamışım meğerse.
Kitap bir ailenin farklı karakterleri ağzından anlatılıyor, bunu beklememiştim. Bundan önce okuduğum iki eseri de farklı hikayelerin bir derlemesiydi. Bu farklı bir yazım olmuş ve Şermin Hanım bunu da çok iyi başarmış. Karakterlerin her biri yaşadığı sıkıntıyı kendi açısından öyle iyi anlatıp gerekçelendiriyor ki, herkese hak vermek istiyorsunuz belli bir noktada. Sonlara doğru düğümler çözülüverdikçe de hem üzülüyor hem rahatlıyorsunuz. Ethem’in demesi gibi boşluklar doluyor.
Son sayfaları okurken gözlerimin doluşuna engel olamadım -mutluluktan. Ethem’in hayatına tekrar sarılışı beni çok duygusallaştırdı. Bu okuduğum en güzel Şermin Yaşar kitabıydı diyebilirim. Daha fazlası için sabırsızlanıyorum.
·
32 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.