Olmak istediğimiz kişi olabildik mi?
Kendi hayatlarının anlamını arayan insanların bir araya geldikleri bir kitabevinde; zamanla onların hayatı nasıl yaşamaları gerektiğini birbirlerine destek olarak ögrenmelerine şahit oluyoruz.. Aslında hikaye tek mekanlı.. Ama söz konusu mekan bir kitabevi tam ifadeyle bir kitap cafe olunca ve söz konusu kitaplar, kitapseverler ve kahve olunca hikayedeki derinlik artıyor.. Belki de uzun yıllar mağaza yöneticiliği yaptığım ve beynimin bir köşesinde bir gün mutlaka "böyle bir kitap cafem olsun" dediğim için benim için son derece anlamlı ve sonuna kadar merakla takip ettiğim bir okuma oldu.. Karakterlerin gelişiminde bir tercih var, bir hayatın anlamını arayış var, bir mutluluk arayışı var.. Ve hikayenin özü de bu zaten.. Karakterlerin ifadesiyle "kucaklayıp yaşayamayacağım şeyi kucaklamaya çalışmam bir hataydı. İyi yaşamanın bitirmen gereken şeyleri bitirerek yaşamak anlamına geldiğini bu defa öğrendim." diyerek hayata karşı farklı bir duruş sergileyerek... Ve bir kitabevinde birbirlerine destek olan bu insanların bize anlattığı en net çıkarım ise belki de şöyle ifade edilebilir... "Etrafının iyi insanlarla dolu olduğu bir yaşamın başarılı bir yaşam olduğunu. Toplumsal açıdan başarılı olamasam bile, o insanlar sayesinde her gün başarılı bir gün geçirdigimi.." Alt metinde ise otomatiklesmiş, yaşam alanı bırakmayan çalısma düzenine bir isyan var.. Ve ortak kanı çalış ama yeterince.. önemli olan senin mutluluğun felsefesi... Kitaptan alıntılarsak "Biraz dinlenebileceğimiz zamana. Düşünebileceğimiz, rahatlayabileceğimiz, geriye bakabileceğimiz zamana ihtiyacımız var.." Benim yorumlama çabalarıma rağmen yazarın şu ifadesinin nasıl bir hikayeye tanık olacağınıza dair iyi bir fikir vereceğini umuyorum... "Doğru düzgün nefes almaya vakit bulamadığımız günlük yaşamın koşuşturmasından uzak bir alan, daha becerikli olmamızı, daha hızlı olmamızı söyleyerek yakamıza yapışan dünyanın seslerinden kopabildiğimiz bir alan yaratmak istiyordum. O alanda sakin, kısa anlarla dalgalanan bir günün resmini çizmek istiyordum. Enerjimizi söküp almayan, tam aksine içimizi dolduran; başlangıcında beklenti, sonundaysa memnuniyet olan bir gün. Bizi büyüten durumların olduğu, büyümekten doğan umudun yeşerdiği, güzel insanlarla yapılan anlamlı konuşmaların çiçek açtığı bir gün. Hepsinden önemlisi bedenin keyif sürebildiği, zihnin kabullendiği bir gün. Ben böyle bir gün ve böyle bir gün geçiren insanların resmini çizmek istemiştim.."
Son söz.. Umarım sizde hayatının yönüne kendisi karar verebilmeyi başarabilen mutlu kişilerdensinizdir.. iyi okumalar...
·
118 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.