"SEPYA"
"Biz bu dünyanın yıkılacağını çok zamandır biliyorduk. Sadece o gün geldiğinde biz orada olmayacaktık. Geleceği değiştiremeyeceğimiz aşikârdı, biz geçmişimizi bugunden seçmek istiyorduk. Geçmiş bizim için tek bir fotoğraf olacaktı. Günün birinde hepimiz o fotoğrafa bakıp aynı şeyleri düşünecektik."
Şu ömür dediğimiz hayat yolculuğunda geride bıraktığımız anılarımızı ölümsüzleştirdiğimiz, bazen güzel bir tebessümle hatırladığımız bazen bir acı, bir yokluk, hüsran beliren yüzümüzde. Albümüzün parçalarından biridir fotoğraflar. Sepya'da o anıların siyah beyaz nostalji moduna verilen ismi demek.
Sahaflar onca yaşanmışlıkları içinde barındıran yerlerdir. Kitaplar misafir olur birçok hayata. Kitapların içlerinde unutulmuş fotoğraflar, kurutulmuş çiçekler fişler, notlar, biletler vb.şeyler. Önceden nadir çekilirdi fotoğraflar çoğunlukta da özel günlerde. Askerler, sevgililer, ailesi gurbette olanlar, çocuğu olanlar mektup yazar gibi fotoğrafın arkasına özlemlerini yazıp selamlarını sunardı.
İstanbul'daki çeşitli sahaflardan satın alınan fotoğrafların kurmaca hikayeleri. Öykülerdeki kişi ve olayların fotoğraflarla ilişkişi yoktur bilgisi ile başlıyor kitap. Okuyucuyu fotoğrafların derinliklerine bırakıyor. Siyah beyaz fotoğraflar geçmişin an'lardan kanatlanıp öyle güzel öykülerle birleşmiş ki her biri bizden birinin hikayesi gibi.
Birbirinden güzel 48 hikaye ile buluşturarak okuyucuyu bir zaman yolculuğuna çıkarıyor.
Her fotoğraf 41 tasarımcı tarafından yeniden yorumlanmış. Duygunun her rengi her tonuna eşlik ediyoruz. Acı, hüzün, sevinç, mutluluk, gözyaşı, yalnızlık, çaresizlik... Resimlere dalıp hikayeleri okuyup kiminde gülüp kiminde hüzünlenmek.
Fotoğraftaki kişilere yeni bir hayat vermiş bütün duyguları karelerde harmanlayarak.
Hayaller aşklar seviyormuş gibi yapanlar, uzak yakın akrabalar, göçebe yaşamlar, yerli yersiz kahkahalar,, bekleyişler bu hikayelerle yeniden can bulmuş. Asılı kalan özlemlerimiz, kayıplarımız gizlemeye çalıştığımız eksikliklerimiz kalbimizin bir köşesinde yer ediniyor.
Gazetede kızının fotoğrafını yayınlatmaya çalışan sitemkâr bir baba. Kız kardeşinin ölümünü bile kıskanan bir kardeş, aile üyelerini sinir eden bir enişte, ülkeyi terk eden Nevbahar'ın geride kalanlara tokat gibi bıraktığı hayat notları, sınıf fotoğrafında yer verilmeyen sınıfın en süslü ve havalı, kasıntı öğrencisi. Lakapları ile hatırlananlar, sadece cenazelerde bir araya gelenler, hiç anısı olmayanlar ve daha niceleri eşlik ediyor satırlara.
Ahh geçmiş çocukken hiçbir şeyin farkında değilizdir, yaş aldıkça hatıralar çoğalıp eskiye özlem arttıkça anlam kazanmaya başlar hayat. Doğrusu yanlışı, sevap gunahlariyla hayat bizim.
Çocukluğumuza, okul yıllarımıza evde yaşanan aile olayları akraba ilişkileri aşk arkadaşlık, kaybettiklerimiz, yeni bir hayata atılan adım, içinde her şeyden var. 80lere 90'lara kısacık bir yolculuk gibiydi.
Abartılmayan konular, olduğu gibi kaleme alınmış, ajitasyonu barındırmayan mizahi yönü ağır, kendine özgü bir üslubu var kitabın.
İnsanlık hallerini kendi bakış açısıyla sermiş Sepya'da. Güven dolu bir liman, yazdıklarını okuduğunda etiketi basacağın "bu kesin iyi bir insan" edası vardı kitapta.
Camdan sesleniyorlardır ona, "İlkay gene nereye?" diye...
O da diyordur ki "Sahafa fotoğraf seçmeye". Böyle bir intiba uyandırıyor işte.
Geçmiş anlardan kalan tortuların izleri ancak fotoğraf karelerinin ruhundan yeniden anlam kazanıyor. Bir fotoğrafı olacak her insanın ardında bıraktığı, yürekler o fotoğraflar ve suretlerle baki kalacaklar.
Hayat an'lardan ve anılardan ibarettir. Hoş bir seda bırakmak umuduyla ardımızda. Belki bir fotoğraf karesinde yeniden hayat buluruz.
Kitapla Kalın
İlkay Yıldız
İlkay Yıldız
·
109 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.