Ben bu kitabı yaklaşık 2 yıl önce de okumuştum, dönüp yazdıklarıma baktım da hayatımın nereye doğru kaydığını bir daha gördüm. Benim için bu kitap şu bu demek demişim. Şu an ne demek olduğunu paylaşmak istemiyorum mesela. Çünkü o zaman asla önemsemediğim bir olaya takılı kaldım. Şaşırdım. İnsan herkesten önce kendini tanımıyor ki. Ben iki yıl önceden kilometrelerce öteye geçmişim bence. Pencerem değişmiş. Belki de sıkı sıkı kapanmıştır kim bilir. Bu kitabı neden okuduğumu bilmiyorum ama şu an üzerinde biraz düşününce bilinçaltımda bir yerlerde Brad Pitt ile ilgili olduğunu düşündüm. O adamı hiç yakışıklı bulamadığımı söylediğimi hatırlıyorum arkadaşıma geçen gün. Büyük ihtimalle o an hiç filmini izlemediğimi de söyledim ama artık doğru değil. Bu kitabın filminde Tyler Durden karakteri o çünkü. Kötü Tyler mı diyeyim bilemedim. Neyse ne. Yine de o adamı hiç ilgi çekici bulmuyorum bir şey değişmedi. Pis bir hava var onda. Sağlıklı gelmiyor. Sanki dokunduğu herkesi hasta edecekmiş gibi bir his veriyor bana. Evet insan hiç tanımadığı insanlar hakkında da böyle hissedebiliyor. Ben insanları sırf yakışıklı ya da güzel olduğu için beğenmem. Omurgasına dikkat ederim. Neyse.
Bir Brad Pitt filmi izlemiş oldum. Film ki kitap mı sorusuna da cevap veremeyeceğim. Çünkü ben ne kitap gurmesiyim ne de film. Bazı kitapları çok severim ama belirtmem. Herkese oku oku oku demem. Benim kalsın isterim. Bazı filmleri de çok sevdiğim için açar açar izlerim. Ama kimseye ooo bu çok iyi film demem. Benimdir, bana yeterdir. Mesela. Passengers. Benim için terapi demek. Bir gün birine izletirsem bu çok önemli bir olay demektir. Benim için en azından. Tarifi yok. O kadar. Peki bundan kime ne? Hiç.
O yüzden de ille bu kitabı okuyun demem filmi izleyenlere. Kim bilir belki bazılarımız için film daha etkilidir. Kafa bulandırmaya gerek yok. Şimdi iki yıl önce beni etkileyenin hayalleri ertelemek ile ilgili olduğunu düşünürken bu sefer beni etkileyen kısmın hayatı ertelemek olduğunu fark ettim. Baya acı bir gerçek. Zaten hayatta tatlı ne var ? Kitapların içine gömülen biri için iyi bile yazıyorum. Çünkü bana göre iyi bir okuyucu yazamaz.
21.02.2022
Dövüş Kulübü başkaları için her şey demek olabilir ama benim için, ağzına silah dayadığı adamı serbest bırakma şartı olarak, önce yapmak istediği daha doğrusu yapmayı planlayıp asla yapamadığı hayalini öğrendikten sonra bunu gerçekleştirmek şartı ile serbest bıraktığı paragraflardı. Burayı okurken kesinlikle serbest bırakacağını düşünmedim. Sıkacak kafasına dedim. O kadar. Bunca şeyi yapan biri. Adamın veteriner olmak istediğini söylediği an, o çaresizlik duygusu muazzam geçti. Laf olsun diye söyledi adam o da öleceğini düşünüyordu. İnsan bundan emin olduktan sonra ne diyebilir? Bıraktı adamı. Yarım bıraktığını tamamlama şartı ile bıraktı. Adama onu 1 yıl boyunca takip edeceğini eğer o sürenin sonunda söylediğini yapmamışsa tekrar aynı duruma düşeceğini vs söyledi. Bu durumdan kurtulan biri artık hayallerini öteler mi? Öncelik diye bir sıralama yapabilir mi? Her zaman savunduğum bir şeydir bu. İnsanların öncelikleri var. Herkesin bir önceliği var. Sen kendinden önce birilerini düşünürsen eğer saf bu derler. Kimse sizin alanınızdan çıkmak istemediğinizi anlamak istemez bir türlü. Ve kendi çizdikleri aptal saptal sınırların içinde yaşamaya da özgürlük derler. Hayat her gün şakaklarımıza dayıyor o silahı. Her an patlayabilir. Neden olmasın? Tüm o birikimler. Tüm o geç kalmışlıklar. Hepsi puf.... O dönem bu dönem hiç fark etmiyor. Herkes cebindeki cüzdan kadar. Giydiği bir elbise belirliyor hayatına alacağı insanı bile. Kimsenin iç dünyadan haberi yok. Acaba çevremde kişilik bozukluğu olan kaç kişi var? Ben normalde bu tip şeylerde en önce kendimden şüphelenirim ama burada tam tersi oldu. Zaten büyük kavga halindeyim. Adapte olabilsem belki gizlediğim bir kişiliğim var diyebilirdim. Aksine bu kişilikle bile öyle zorlanıyorum ki... Filmi izlemedim, ilk fırsatta izleyeceğim .
·
79 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.