Senelerdir tozlu kitap rafımda bekleyen, okunmuşların arasında unutulmuş, sıkışmış; artık beni, acı çeken şu zihniyetimi oku diyen bir kassandra geçti benden. Geçmişin karmaşıklığını bize aktarmak için tekrar tekrar aynı acıları çeken bir kahinle, bir kadınla, bir çocukla yüzleştim. Bir ara marpessa oldum, sonra hekabe, priamos, aineias, phantos, hektor, troilos, briseis, agamemnon hatta hayvan Akiellus bile oldum. Ve daha sayamadığım diğer hepsine dönüştüm. En çok Kassandra oldum. Birlikte aşık olduk, birlikte acı çektik, birlikte delirdik, birlikte iyileştik, birlikte yok olduk...
Christa Wolf yine beni bir zihne kitledi. Ah Medea'yı okuyalı çok olmuştu, kassandra bana öyle iyi geldi ki... Böyle dediğime bakmayın, ömrümden ömür gitti. Geçmişin savaşı şimdi yüreğimde çatışıyor. Maalesef ki hep yüreğimde kalacak...