4 ana karakter arasında gidip gelen öyküde her birinin psikolojisine eğilen yazar duygu geçişlerini anlatma konusunda iyi bir iş çıkarmış. Bu anlamda kitabı başarılı bulsam da anlatılan durumun beni rahatsız ettiğini söylemem gerek.
Kendini kadınların Tanrısı sanan öğretmen Erik, onun yatağa mahkum naif, sevgi ve saygı dolu, evine ve ailesine bağlı eşi, babasının baskısı altında var olma - kimlik kazanma savaşı veren yetişkinlik çağındaki oğulları ve evlerine eğitilme amacı ile gelen ailesini kaybetmiş, amcası ve yengesi ile yaşayan, kafası karışık, yetişkinlik çağında öğrenci Ruth…
Dördü bir arada yaşamaya başladıktan sonra hepsinin değişen hayatı ve duygu durumları aktarılıyor bize… Kitap yorumlarında bir ‘aşk’ tan bahsediliyor. Ama ben ortada bir aşk göremiyorum. Bu aşktan çok itaat ve kölelik üzerine kurulmuş bir ilişki. Öğretmenin kompozisyon konusunda başarılı olacağına inanarak, onu bu konuda geliştireceğini vaat ederek yanına aldığı öğrencisinin bu başarısını şekillendirmek yerine kendine bir kadın yaratma çabasını okur gibi hissettim ve bu duygu karşısında inanılmaz gerildim…
Hiçbir kitabı yarım bırakmaktan hoşlanmadığım için zoraki okuduğum ve okurken sinirlendiğim, gerildiğim bir kitap oldu.
Benim hoşuma gitmedi. Bu kitaptan sonra yazara bir şans daha verebilir miyim bilmiyorum. Tabiki yazılanları savunduğunu söyleyemeyiz, yazarın öyküsü kurgu ya da gerçek bilemesem de böyle hikayeler maalesef gerçek hayatta var, bunu biliyoruz. Hatta günümüz Türkiyesinde daha beterleri de var… Ancak bir süre bu kitabı ve yazarı unutmaya ihtiyacım var. Beni biraz olumsuz etkiledi…
·
57 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.